Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 29

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:

nbg

I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:

bg

Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:

2
ubg

Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;

nbg

Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?

bg

Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;

3
ubg

Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;

nbg

Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.

bg

Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;

4
ubg

Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;

nbg

Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.

bg

Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;

5
ubg

Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;

nbg

Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.

bg

Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;

6
ubg

Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

nbg

Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.

bg

Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

7
ubg

Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.

nbg

Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.

bg

Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.

8
ubg

Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.

nbg

Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.

bg

Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.

9
ubg

Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.

nbg

Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.

bg

Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.

10
ubg

Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.

nbg

Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.

bg

Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

11
ubg

Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;

nbg

Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.

bg

Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,

12
ubg

Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.

nbg

Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.

bg

Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.

13
ubg

Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.

nbg

Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.

bg

Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.

14
ubg

Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.

nbg

Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.

bg

W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.

15
ubg

Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.

nbg

Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.

bg

Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.

16
ubg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.

nbg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.

bg

Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.

17
ubg

I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.

nbg

Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.

bg

I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.

18
ubg

Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.

nbg

Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.

bg

Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.

19
ubg

Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.

nbg

Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.

bg

Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.

20
ubg

Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.

nbg

Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.

bg

Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.

21
ubg

Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.

nbg

Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.

bg

Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.

22
ubg

Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.

nbg

Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.

bg

Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.

23
ubg

Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.

nbg

Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.

bg

Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.

24
ubg

Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.

nbg

Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.

bg

Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.

25
ubg

Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.

nbg

Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.

bg

Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.