Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 29

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:

nbg

I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:

2
ubg

Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;

nbg

Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?

3
ubg

Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;

nbg

Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.

4
ubg

Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;

nbg

Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.

5
ubg

Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;

nbg

Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.

6
ubg

Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

nbg

Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.

7
ubg

Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.

nbg

Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.

8
ubg

Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.

nbg

Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.

9
ubg

Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.

nbg

Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.

10
ubg

Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.

nbg

Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.

11
ubg

Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;

nbg

Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.

12
ubg

Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.

nbg

Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.

13
ubg

Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.

nbg

Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.

14
ubg

Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.

nbg

Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.

15
ubg

Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.

nbg

Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.

16
ubg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.

nbg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.

17
ubg

I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.

nbg

Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.

18
ubg

Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.

nbg

Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.

19
ubg

Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.

nbg

Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.

20
ubg

Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.

nbg

Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.

21
ubg

Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.

nbg

Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.

22
ubg

Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.

nbg

Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.

23
ubg

Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.

nbg

Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.

24
ubg

Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.

nbg

Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.

25
ubg

Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.

nbg

Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.