Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 41
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Czy lewiatana wyciągniesz wędką? Czy za jego język wyciągniesz go sznurem opuszczonym?
Jakże mylną by była twa nadzieja, bo już na jego widok byłbyś się zwalił.
Czy przewleczesz hak przez jego nozdrza? Czy kolcem przebijesz mu szczęki?
Nie ma takiego śmiałka, który by go pobudził. Zatem kim jest ten, co chciałby się stawić przed Moim obliczem?
Czy będzie cię błagać? Czy będzie z tobą rozmawiał łagodnie?
Kto Mnie wpierw zobowiązał, abym mu musiał odpłacić? Wszystko pod całym niebem jest Moje.
Czy zawrze z tobą przymierze? Czy przyjmiesz go za sługę na zawsze?
Nie będę milczał o jego członkach, ani o jego sile, czy harmonii jego ustroju.
Czy będziesz z nim igrał jak z ptaszkiem? Czy uwiążesz go dla swoich córek?
Kto kiedy odsłonił wierzch jego pancerza, kto wniknie w dwoiste jego czeluście?
Czy twoi towarzysze wyprawią sobie z niego ucztę? Czy podzielą go między siebie kupcy?
Zwrotnice jego pyska – któż je otworzył? Postrachem są koliska jego zębów.
Czy poprzebijasz jego skórę grotami albo jego głowę harpunami?
Wspaniałe są łuski jego kolczugi, zwartej jakby pieczęcią z krzemienia.
Połóż tylko rękę na niego i wspomnij o walce, więcej tego nie zrobisz.
Jedna z drugą się spaja, więc wiatr między nie nie wnika.
Oto nadzieja pojmania go jest złudna. Czy na sam jego widok nie zostanie człowiek powalony?
Jedna do drugiej przylega, sczepiają się nierozłącznie.
Nikt nie odważy się go obudzić. Kto zdoła więc stanąć przede mną?
Jego parskanie rzuca błyski, a jego oczy jak rzęsy zorzy.
Kto mi coś dał, abym mu odpłacił? Cokolwiek znajduje się pod całym niebem należy do mnie.
Z jego czeluści rozchodzą się pochodnie, wypryskują ogniste iskry.
Nie będę milczał o jego członkach ani o jego potędze, ani o jego wspaniałej budowie.
Z jego nozdrzy bucha dym, jak z kipiącego garnka, czy kotła.
Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem?
Jego dech rozżarza węgle, a z jego paszczy bije łuna.
Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.
Na jego szyi zamieszkuje siła, a przed jego obliczem skacze trwoga.
Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią.
Szczelnie przylega jego sadło, jakby na nim ulane, niewzruszone.
Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie wejdzie między nie.
Jego serce stężałe jest jak głaz, tak stężałe jak spodni kamień młyński.
Jedna z drugą jest spojona, są tak złączone, że nie można ich rozdzielić.
Przed jego szarżą truchleją najdzielniejsi, a kiedy orze fale tracą ducha.
Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.
Jeśli go ktoś zaczepi – ani oręż się nie ostoi, ani lanca, dzida, czy harpun.
Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia.
Żelazo uważa za słomę, a mosiądz za zbutwiałe drzewo.
Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego garnca lub kotła.
Nie spłoszy go strzała z łuku; a kamienie procy zamieniają się przy nim w źdźbła.
Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień.
Niby źdźbła są też maczugi i drwi sobie ze świstu lancy.
W jego szyi spoczywa moc i przed nim ucieka smutek.
U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.
Warstwy jego ciała są spojone, tak twarde, że się nie poruszają.
Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.
Jego serce jest twarde jak kamień, tak twarde jak część dolnego kamienia młyńskiego.
Za nim lśni jego ślad, jakby toń miała siwiznę.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Nie ma mu równego na ziemi; to on został stworzony, aby niczego się nie lękał.
Miecz, który go dosięga, nie ostaje się, podobnie drzewce, strzała i pancerz.
Lekceważy wszystko, co wysokie; on jest królem wszystkich dzikich zwierząt.
Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno.
—
Strzała nie spłoszy go, a kamienie z procy są dla niego jak źdźbło.
—
Oszczep uważa za słomę, a drwi sobie z szarpania włócznią.
—
Pod nim są ostre skorupy; w błocie ścieli sobie wszelkimi ostrymi rzeczami.
—
Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze mąci jak w moździerzu.
—
Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.
—
Nie ma na ziemi jemu podobnego, który został tak stworzony, że niczego się nie boi.
—
Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy.
—