Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Psalmów 78
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Pieśń pouczająca. Asafa. Słuchaj, mój ludu, mego prawa, nakłońcie uszu ku słowom moich ust.
Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust.
Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.
Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;
W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania.
Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie.
Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie,
Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali.
Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale PANA, o jego mocy i cudach, które czynił.
nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał.
Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Pańskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił.
Ustanowił bowiem świadectwo w Jakubie, nadał prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;
Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom,
Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim,
Aby poznało przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; aby powstawszy, przekazywali je swoim synom;
by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję,
Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim;
Żeby pokładali w Bogu nadzieję i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli jego przykazań;
nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.
Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego;
Żeby nie byli, jak ich ojcowie, pokoleniem opornym i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swego serca i którego duch nie był wierny Bogu.
By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.
Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.
Synowie Efraima, uzbrojeni i wyposażeni w łuki, w dniu bitwy wycofali się.
Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju.
Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, wszakże w dzień wojny tył podali.
Bo nie strzegli przymierza Boga i nie chcieli postępować według jego prawa.
Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.
Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić.
Zapomnieli o jego dziełach i cudach, które im ukazał.
Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.
Przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Egiptu, na polu Soanu.
Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan.
Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan.
Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i sprawił, że wody stanęły jak wał.
Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble.
Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa.
Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.
I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia.
Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.
Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.
Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.
Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.
Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.
Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki.
Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki.
Lecz oni jeszcze więcej grzeszyli przeciwko niemu i pobudzili do gniewu Najwyższego na pustyni;
Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.
A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu;
I wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając pokarmu według swego pragnienia.
Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.
I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.
I mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na tej pustyni?
I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy?
A mówili przeciwko Bogu temi słowy: Izali może Bóg zgotować stół na tej puszczy?
Oto uderzył w skałę i wypłynęły wody, i wezbrały strumienie; czy będzie mógł też dać chleb? Czy przygotuje mięso swemu ludowi?
Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu?
Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu?
Gdy PAN to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;
Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi.
Przetoż usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogień się zapalił przeciw Jakóbowi, także i popędliwość powstała przeciw Izraelowi;
Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali jego zbawieniu;
Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.
Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego.
Choć rozkazał chmurom w górze i bramy nieba otworzył.
Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios.
Choć był rozkazał obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył.
I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, i zboże z nieba im dał.
I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios.
I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im.
Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.
Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów.
Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości.
Wzbudził na niebie wiatr ze wschodu i sprowadził swą mocą wiatr południowy.
Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.
Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a przywiódł mocą swą wiatr z południa;
Zesłał im mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.
I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski.
I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;
Spadło ono pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.
Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów.
Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich.
Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.
Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy.
I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali.
A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;
Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.
A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:
Spadł na nich gniew Boży i zabił ich tłustych, a znakomitszych z Izraela powalił.
Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił.
Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził.
Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;
Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;
Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata w trwodze.
Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.
Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.
Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;
Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga.
Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,
Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy ich Odkupicielem;
Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.
Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich:
Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;
Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali.
(Aczkolwiek pochlebiali mu usty swemi, i językiem swoim kłamali mu;
A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.
Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.
A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)
On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;
A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.
On jednak będąc miłosierny odpuszczał nieprawości ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego;
Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.
Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.
Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.
Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!
Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?
Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?
Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.
Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.
Bo coraz kusili Boga, a Świętemu Izraelskiemu granice zamierzali.
Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;
Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia;
Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;
Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,
Gdy czynił w Egipcie znaki swoje, a cuda swe na polu Soan;
Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.
gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód.
Gdy obrócił w krew rzeki ich, i strumienie ich, tak, że z nich pić nie mogli.
Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;
Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły.
Przepuścił na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich gubiły:
I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.
Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy.
I dał chrząszczom urodzaje ich, a prace ich szarańczy.
Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.
Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami.
Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.
Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.
Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada.
I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu.
Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.
Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby.
Posłał na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość, i rozgniewanie, i uciśnienie, przypuściwszy na nich aniołów złych.
Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;
Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie.
Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci duszy ich, i na bydło ich powietrze dopuścił;
Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;
I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama.
I pobił wszystko pierworodztwo w Egipcie, pierwiastki mocy ich w przybytkach Chamowych;
Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.
A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy.
Ale jako owce wyprowadził lud swój, a wodził ich jako stada po puszczy.
Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;
Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.
Wodził ich w bezpieczeństwie, tak, że się nie lękali, (a nieprzyjaciół ich okryło morze,)
I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.
Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica.
Aż ich przywiódł do świętej granicy swojej, na onę górę, której nabyła prawica jego.
Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.
Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela.
I wyrzucił przed twarzą ich narody, i sprawił, że im przyszły na sznur dziedzictwa ich, ażeby mieszkały w przybytkach ich pokolenia Izraelskie.
Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.
A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.
A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli.
Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.
Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk.
Ale się odwrócili, i przewrotnie się obchodzili, jako i ojcowie ich; wywrócili się jako łuk omylny.
Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.
Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali.
Bo go wzruszyli do gniewu wyżynami swemi, a rytemi bałwanami swemi pobudzili go do zapalczywości.
Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.
Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem.
Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela,
I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;
Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi.
Tak, że opuściwszy przybytek w Sylo, namiot, który postawił między ludźmi,
I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.
Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy.
Podał w niewolę moc swoję, i sławę swoję w ręce nieprzyjacielskie.
Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.
Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo.
Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się.
Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.
Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane.
Młodzieńców jego ogień pożarł, a panienki jego nie były uczczone.
Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.
Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały.
Kapłani jego od miecza polegli, a wdowy jego nie płakały.
Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.
Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina.
Lecz potem ocucił się Pan jako ze snu, jako mocarz wykrzykający od wina.
I uderzył na tyły swoich wrogów, okrył ich wieczną hańbą.
I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę.
I zaraził nieprzyjaciół swoich na pośladkach, a na wieczną hańbę podał ich.
Ale choć wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;
Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima.
Ale choć wzgardził namiotem Józefowym, a pokolenia Efraimowego nie obrał,
Jednak wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.
A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował.
Wszakże obrał pokolenie Judowe, i górę Syon, którą umiłował.
I zbudował swoją świątynię jak wysoki pałac; jak ziemię, którą ugruntował na wieki.
Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki.
I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki.
Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród;
Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni.
I obrał Dawida sługę swego, wziąwszy go z obór owczych;
Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.
Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu.
Gdy chodził za owcami kotnemi, przyprowadził go, aby pasł Jakóba, lud jego, i Izraela, dziedzictwo jego;
A on ich pasł w prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką.
Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.
Który ich pasł w szczerości serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził ich.