Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Psalmów 78
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Pieśń pouczająca. Asafa. Słuchaj, mój ludu, mego prawa, nakłońcie uszu ku słowom moich ust.
Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust.
Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;
W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania.
Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie.
Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie,
Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale PANA, o jego mocy i cudach, które czynił.
nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał.
Ustanowił bowiem świadectwo w Jakubie, nadał prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;
Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom,
Aby poznało przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; aby powstawszy, przekazywali je swoim synom;
by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję,
Żeby pokładali w Bogu nadzieję i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli jego przykazań;
nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.
Żeby nie byli, jak ich ojcowie, pokoleniem opornym i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swego serca i którego duch nie był wierny Bogu.
By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.
Synowie Efraima, uzbrojeni i wyposażeni w łuki, w dniu bitwy wycofali się.
Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju.
Bo nie strzegli przymierza Boga i nie chcieli postępować według jego prawa.
Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.
Zapomnieli o jego dziełach i cudach, które im ukazał.
Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
Przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Egiptu, na polu Soanu.
Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan.
Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i sprawił, że wody stanęły jak wał.
Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble.
Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.
I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia.
Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.
Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.
Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.
Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki.
Lecz oni jeszcze więcej grzeszyli przeciwko niemu i pobudzili do gniewu Najwyższego na pustyni;
Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.
I wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając pokarmu według swego pragnienia.
Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.
I mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na tej pustyni?
I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy?
Oto uderzył w skałę i wypłynęły wody, i wezbrały strumienie; czy będzie mógł też dać chleb? Czy przygotuje mięso swemu ludowi?
Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu?
Gdy PAN to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;
Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi.
Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali jego zbawieniu;
Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.
Choć rozkazał chmurom w górze i bramy nieba otworzył.
Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios.
I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, i zboże z nieba im dał.
I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios.
Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.
Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów.
Wzbudził na niebie wiatr ze wschodu i sprowadził swą mocą wiatr południowy.
Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.
Zesłał im mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.
I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski.
Spadło ono pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.
Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów.
Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.
Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy.
A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;
Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.
Spadł na nich gniew Boży i zabił ich tłustych, a znakomitszych z Izraela powalił.
Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił.
Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;
Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata w trwodze.
Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.
Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;
Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga.
Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy ich Odkupicielem;
Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.
Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;
Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali.
A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.
Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.
On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;
A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.
Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.
Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.
Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!
Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?
Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.
Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.
Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;
Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;
Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,
Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.
gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód.
Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;
Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły.
I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.
Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy.
Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.
Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami.
Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.
Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada.
Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.
Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby.
Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;
Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie.
Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;
I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama.
Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.
A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy.
Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;
Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.
I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.
Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica.
Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.
Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela.
Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.
A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.
Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.
Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk.
Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.
Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali.
Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.
Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem.
I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;
Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi.
I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.
Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy.
Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.
Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo.
Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.
Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane.
Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.
Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały.
Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.
Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina.
I uderzył na tyły swoich wrogów, okrył ich wieczną hańbą.
I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę.
Ale choć wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;
Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima.
Jednak wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.
A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował.
I zbudował swoją świątynię jak wysoki pałac; jak ziemię, którą ugruntował na wieki.
Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki.
Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród;
Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni.
Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.
Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu.
A on ich pasł w prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką.
Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.