Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Psalmów 78

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Pieśń pouczająca. Asafa. Słuchaj, mój ludu, mego prawa, nakłońcie uszu ku słowom moich ust.

nbg

Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust.

2
ubg

Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;

nbg

W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania.

3
ubg

Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie.

nbg

Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie,

4
ubg

Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale PANA, o jego mocy i cudach, które czynił.

nbg

nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał.

5
ubg

Ustanowił bowiem świadectwo w Jakubie, nadał prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;

nbg

Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom,

6
ubg

Aby poznało przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; aby powstawszy, przekazywali je swoim synom;

nbg

by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję,

7
ubg

Żeby pokładali w Bogu nadzieję i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli jego przykazań;

nbg

nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.

8
ubg

Żeby nie byli, jak ich ojcowie, pokoleniem opornym i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swego serca i którego duch nie był wierny Bogu.

nbg

By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.

9
ubg

Synowie Efraima, uzbrojeni i wyposażeni w łuki, w dniu bitwy wycofali się.

nbg

Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju.

10
ubg

Bo nie strzegli przymierza Boga i nie chcieli postępować według jego prawa.

nbg

Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.

11
ubg

Zapomnieli o jego dziełach i cudach, które im ukazał.

nbg

Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.

12
ubg

Przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Egiptu, na polu Soanu.

nbg

Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan.

13
ubg

Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i sprawił, że wody stanęły jak wał.

nbg

Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble.

14
ubg

Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.

nbg

I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia.

15
ubg

Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.

nbg

Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.

16
ubg

Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.

nbg

Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki.

17
ubg

Lecz oni jeszcze więcej grzeszyli przeciwko niemu i pobudzili do gniewu Najwyższego na pustyni;

nbg

Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.

18
ubg

I wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając pokarmu według swego pragnienia.

nbg

Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.

19
ubg

I mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na tej pustyni?

nbg

I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy?

20
ubg

Oto uderzył w skałę i wypłynęły wody, i wezbrały strumienie; czy będzie mógł też dać chleb? Czy przygotuje mięso swemu ludowi?

nbg

Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu?

21
ubg

Gdy PAN to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;

nbg

Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi.

22
ubg

Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali jego zbawieniu;

nbg

Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.

23
ubg

Choć rozkazał chmurom w górze i bramy nieba otworzył.

nbg

Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios.

24
ubg

I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, i zboże z nieba im dał.

nbg

I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios.

25
ubg

Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.

nbg

Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów.

26
ubg

Wzbudził na niebie wiatr ze wschodu i sprowadził swą mocą wiatr południowy.

nbg

Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.

27
ubg

Zesłał im mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.

nbg

I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski.

28
ubg

Spadło ono pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.

nbg

Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów.

29
ubg

Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.

nbg

Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy.

30
ubg

A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;

nbg

Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.

31
ubg

Spadł na nich gniew Boży i zabił ich tłustych, a znakomitszych z Izraela powalił.

nbg

Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił.

32
ubg

Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;

nbg

Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.

33
ubg

Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata w trwodze.

nbg

Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.

34
ubg

Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;

nbg

Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga.

35
ubg

Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy ich Odkupicielem;

nbg

Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.

36
ubg

Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;

nbg

Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali.

37
ubg

A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.

nbg

Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.

38
ubg

On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;

nbg

A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.

39
ubg

Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.

nbg

Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.

40
ubg

Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!

nbg

Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?

41
ubg

Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.

nbg

Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.

42
ubg

Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;

nbg

Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.

43
ubg

Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;

nbg

Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,

44
ubg

Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.

nbg

gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód.

45
ubg

Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;

nbg

Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły.

46
ubg

I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.

nbg

Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy.

47
ubg

Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.

nbg

Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami.

48
ubg

Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.

nbg

Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada.

49
ubg

Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.

nbg

Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby.

50
ubg

Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;

nbg

Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie.

51
ubg

Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;

nbg

I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama.

52
ubg

Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.

nbg

A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy.

53
ubg

Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;

nbg

Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.

54
ubg

I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.

nbg

Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica.

55
ubg

Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.

nbg

Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela.

56
ubg

Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.

nbg

A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.

57
ubg

Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.

nbg

Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk.

58
ubg

Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.

nbg

Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali.

59
ubg

Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.

nbg

Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem.

60
ubg

I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;

nbg

Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi.

61
ubg

I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.

nbg

Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy.

62
ubg

Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.

nbg

Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo.

63
ubg

Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.

nbg

Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane.

64
ubg

Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.

nbg

Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały.

65
ubg

Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.

nbg

Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina.

66
ubg

I uderzył na tyły swoich wrogów, okrył ich wieczną hańbą.

nbg

I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę.

67
ubg

Ale choć wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;

nbg

Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima.

68
ubg

Jednak wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.

nbg

A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował.

69
ubg

I zbudował swoją świątynię jak wysoki pałac; jak ziemię, którą ugruntował na wieki.

nbg

Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki.

70
ubg

Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród;

nbg

Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni.

71
ubg

Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.

nbg

Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu.

72
ubg

A on ich pasł w prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką.

nbg

Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.