Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 20
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:
Zatem Cofar z Naamy odparł, mówiąc:
Do tego mię myśli moje przywodzą, abym odpowiedział; przetożem się pospieszył.
Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.
Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.
Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?
Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,
Iż chwała niepobożnych krótka jest, a wesele obłudnika na mgnienie oka?
że triumf niegodziwych jest krótkotrwały, a radość szalbierzy tylko chwilowa?
By też wstąpiła aż do nieba hardość jego, a obłoku się dotknęła głowa jego:
Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,
A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?
jednak zginie na wieki jak mierzwa; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?
Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.
Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.
Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.
Oko, które go oglądało, więcej go nie zobaczy oraz więcej nie ujrzy go jego miejsce.
Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł.
Jego dzieci muszą zaspakajać krzywdzonych, a jego ręce – zwrócić, co wydarł.
Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.
Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.
A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim;
Chociaż zło jest słodkie w jego ustach oraz chowa je pod językiem;
Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego:
chociaż je pielęgnuje i nie wypuszcza, trzymając na swoim podniebieniu;
Wszakże pokarm jego we wnętrznościach jego odmieni się; żółcią padalcową stanie się w trzewach jego.
jednak pokarm zamienia się w jego trzewiach w jaszczurzą żółć we wnętrzu.
Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego wyżenie je Bóg.
Pochłonął bogactwa, ale musi je znowu wypluć; Bóg wyrzuci je z jego głodnego wnętrza.
Głowę padalcową ssać będzie; zabije go język jaszczurczy.
Wessał jad jaszczurzy, więc uśmierca go żądło syczących gadów.
Nie ogląda źródeł rzek, strumieni mówię miodu i masła.
Nie będzie się rozkoszował widokiem potoków, rozlewających się strumieni miodu oraz śmietanki.
Wróci pracę cudzą, a nie zażyje jej; i choć znowu nabędzie wielkich majętności, nie ucieszy się niemi.
Musi zwrócić cudzą pracę, nie strawi jej; i ile dóbr nie nabył – nimi się nie ucieszy.
Bo ubogich dręczył i opuszczał, złupił dom, którego nie budował; przetoż nic spokojnego nie poczuje w żywocie swoim,
Bowiem gnębił i opuszczał biednych oraz zagarnął dom, którego nie zbudował.
Ani rzeczy swych wdzięcznych nie będzie mógł zatrzymać.
Zaprawdę, nie zaznawał pokoju w swoim wnętrzu, dlatego też nie zatrzyma niczego ze swych skarbów.
Nic nie zostanie z pokarmów jego, ani się rozmnoży dobro jego.
Nic nie uszło jego pożądliwości, dlatego jego dobro nie ma trwałości.
Choćby i nazbyt miał wszystkiego, ściśniony będzie; wszelka ręka trapiących oburzy się nań.
Gnębi się w pełni swego dostatku oraz spada na niego cała moc strapienia.
Choć będzie miał czem napełnić brzuch swój, przecież nań Bóg puści popędliwość gniewu swego, którą jako deszcz spuści nań, i na pokarmy jego.
Choćby mu starczyło na napełnienie swojego wnętrza Bóg spuszcza na niego żar Swojego gniewu oraz zrasza go siarczystą swą wilgocią.
Gdy uciekać będzie przed bronią żelazną, przebije go łuk hartowny.
Choć się schroni przed żelazną zbroją – przebije go grot z kruszcu.
Wyjęta będzie strzała z sajdaku wypuszczona, a grot przeniknie żółć jego; a gdy uchodzić będzie, ogarną go strachy.
Wyciąga go, a z grzbietu wychodzi iskrząca się stal z jego żółcią; uchodzi, lecz na nim strachy.
Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.
Cały mrok zasadził się na jego skarby, pożera go ogień nie rozniecony przez ludzi; strawia szczątki w jego namiocie.
Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu.
Niebiosa odsłaniają jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu.
Przeniesie się urodzaj domu jego; dobra jego rozpłyną się w dzień gniewu jego.
Plon jego domu będzie uprowadzony; w dzień Jego gniewu stanie się rozpływającą się wodą.
Tenci jest dział człowieka niepobożnego od Boga, to dziedzictwo naznaczone mu od Boga.
Oto udział niegodziwego od Boga i dziedzictwo naznaczone mu przez Wszechmocnego.