Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 24
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Czemuż od Wszechmocnego nie są zakryte czasy? a którzy go znają, nie widzą dni jego?
Czemu przez Wszechmocnego nie są ustalone czasy, oraz ci, którzy Go poznali, nie mogą zobaczyć Jego dni.
Niezbożni granice przenoszą, trzody zabierają i pasą.
Niegodziwi przesuwają granice, zagrabiają i pasą trzody.
Osła sierotek zajmują, a wołu od wdowy w zastawie biorą.
Porywają osły sierotom i w zastaw zabierają krowę wdowy.
Spychają ubogich z drogi; spólnie się muszą nędzni kryć na ziemi.
Biednych spychają z drogi; zatem nędzarze ziemi muszą się razem kryć.
Oto jako leśne osły w puszczach wychodzą na robotę swoję, wstawając rano na łupiestwo; pustynia jest chlebem ich, i dzieci ich.
Oto biedni wychodzą na swój trud jak dzikie osły z pustyni, szukając gorliwie pożywienia – step daje im chleb dla dzieci.
Na polu ubogiego pożynają zboże, a niepobożni z winnic zbierają.
Na polu zżynają jego mieszane ziarno i podbierają z winnicy niegodziwych.
Nagich nocować przymuszają bez odzienia, którzy się nie mają czem nakryć na zimnie.
Nago nocują z powodu braku odzieży i nie mają okrycia na zimnie.
Powodzią gór zmaczani bywają, nie mając mieszkania przytulają się do skały.
Na wskroś mokną pod ulewą w górach i z braku schronienia tulą się do skały.
Porywają sierotkę od piersi, a od ubogiego biorą zastaw.
Niegodziwi od piersi porywają sierotę i biorą to, co jest na biednym.
Nagiemu dopuszczają chodzić bez odzienia, a o głodzie chowają tych, którzy ich snopy noszą.
Dają im chodzić nago, bez odzieży oraz o głodzie znosić snopy.
A ci, którzy między murami ich wyciskają oliwę i prasy tłoczą, pragną.
Między murami wydeptują oliwę, tłoczą prasy, a przy tym pragną.
Ludzie w mieście wzdychają, a dusze zabitych wołają, a Bóg temu wstrętu nie czyni.
Z miast rozlegają się ludzkie jęki, lamentuje dusza mordowanych, ale Bóg na tą ohydę nie zważa.
Cić to są, którzy się sprzeciwiają światłości, a nie znają dróg jej, ani stanęli na ścieszkach jej.
To oni należą do zawziętych wrogów światła; ci, którzy nie znają Jego dróg i nie postali na Jego szlakach.
Raniuczko wstaje mężobójca, zabija ubogiego i niedostatecznego, a w nocy jest jako złodziej.
Opryszek zrywa się świtem, zabija bezbronnych i biednych, a w nocy zakrada się jako złodziej.
Oko cudzołożnika pilnuje zmierzku, mówiąc: Nie ujrzy mię nikt; i zakrywa oblicze swe.
Oko cudzołożnika pilnuje zmierzchu, mówiąc: Nie ujrzy mnie żaden wzrok, bo na twarz położyłem zasłonę.
Podkopywają w ciemności domy, które sobie naznaczyli, i nienawidzą światła.
W ciemności włamują się do domów, które za dnia wyznaczyli; nie chcą znać światła.
Ale zaranek jest im jako cień śmierci; jeźli ich kto pozna, przypada na nich strach cienia śmierci.
Bowiem śmiertelny mrok jest dla nich wspólnie porankiem, bo dobrze są obeznani ze strachami śmiertelnej pomroki.
Lekkimi są na wodach; przeklęty dział ich na ziemi; nie patrzą na drogę wolną.
Lekko się unoszą na powierzchni wody, ich udział na ziemi jest przeklęty; nie kierują się na drogę do swych winnic.
Jako susza i gorącość trawią wody śnieżne, tak grób grzeszników.
Jak posucha i upał trawi śnieżne wody, tak też i grób grzeszników.
Zapomina go żywot matki jego, a robak słodkość z niego czuje; niemasz więcej pamiątki jego, a nieprawość połamana jest jako drzewo.
Zapomina go żywot matki, lubuje się w nim robactwo. Nie wspominają go więcej, bowiem niesprawiedliwość łamie się jak drzewo.
Roztrąca niepłodną, która nierodziła, a wdowie nie czyni dobrze.
On, co to nękał niepłodną, która nie rodziła, a wdowie nie świadczył nic dobrego.
Pociąga też mocarzy możnością swoją: a gdy na nich powstał, zwątpili o żywocie swoim.
A jednak Bóg długo go utrzymuje Swoją siłą, dźwiga na nowo, choć zwątpił już o życie.
Daje mu Bóg, na czemby bezpiecznie spolegać mógł: wszakże oczy jego patrzą na drogi ich.
Daje mu byt bezpieczny, na którym może się oprzeć; Jego oczy czuwają nad ich drogami.
Na chwilę wywyższeni są, alić ich niemasz; zniżeni i ściśnieni będą jako inni wszyscy, a jako wierzch kłosa ścięci będą.
Wysoko się podnoszą i tylko chwila, a ich nie ma. Zaś kiedy padli, jak wszyscy inni zostają zebrani, i niby wierzch kłosa są ścięci.
A jeźli nie tak jest, gdzież jest ten, coby mi zadał kłamstwo, a coby obrócił wniwecz słowa moje?
Jeżeli nie tak bywa – któż mi dowiedzie kłamstwa oraz w niwecz obróci moje słowo?