Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 23
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A odpowiadając Ijob rzekł:
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
Czemuż jeszcze uporem zowiecie narzekanie moje, choć bieda moja cięższa jest niż wzdychanie moje?
Jeszcze dzisiaj muszę uskarżać się w goryczy, bo ciężko leży na mym westchnieniu moja ręka.
Obym wiedział, gdziebym go mógł znaleść, szedłbym aż do stolicy jego.
Gdyby mi ktoś oznajmił, gdzie Go mogę znaleźć, szedłbym aż do Jego siedziby.
Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.
Przedłożyłbym Mu moją sprawę, a me usta napełnił dowodami.
Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
Pragnął bym poznać słowa, które by mi powiedział i zrozumieć, co mi oświadczy.
Izaż się w wielkości siły swojej będzie spierał ze mną? Nie; i owszem sam mi doda siły.
Czy będzie się ze mną spierał wielkością Swojej siły? Nie. Gdyby tylko zechciał zwrócić na mnie uwagę,
Tamby się człowiek szczery rozprawił z nim, i byłbym wolnym wiecznie od sędziego mego.
wtedy ja, będąc prostolinijny, bym się z Nim prawował, więc zostałbym przez mojego sędziego uwolniony na zawsze.
Ale oto, pójdęli wprost, niemasz go; a jeźli nazad, nie dojdę go.
Ale oto, gdy idę naprzód nie ma Go, a kiedy wstecz – też Go nie zauważam.
Pójdęli w lewo, choćby zatrudniony był, nie oglądam go; ukryłliby się w prawo, nie ujrzę go,
Po lewej, choć może działa – nie mogę Go dojrzeć; ukrywa się po prawej – ale też Go nie ujrzę.
Gdyż on zna drogę moję; a będzieli mię doświadczał, jako złoto wynijdę.
Gdyby poznał drogę, którą szedłem i gdyby mnie doświadczył – okazałbym się jak złoto.
Śladu jego trzymała się noga moja; drogim jego przestrzegał, a nie zstępowałem z niej.
Moja stopa trzymała się silnie Jego śladów; przestrzegałem Jego drogi i nie zbaczałem.
Od przykazania ust jego nie odchylałem się; owszem, postanowiłem u siebie zachować słowa ust jego.
Nie odchodziłem od przykazań Jego ust; słowa Jego ust chowałem w swoim wnętrzu.
Jeźli on przy swem stanie, któż go odwróci? bo co dusza jego żąda, to uczyni:
On jednak trwa przy jednym – któż Go powstrzyma? Jego istota zapragnęła i dlatego to spełnia.
Bo on wykona, co postanowił o mnie, a takowych przykładów dosyć jest u niego.
Tak, spełni co mi przeznaczył; a powziął jeszcze więcej podobnych postanowień.
Przetoż od oblicza jego strwożyłem się, a uważając to, lękam się go.
Dlatego, gdy to rozważam, trwożę się przed Jego obliczem i przed Nim drżę.
Bóg zemdlił serce moje, a Wszechmocny zatrwożył mną.
Tak, Bóg doprowadził moje serce do lęku; Wszechmocny mnie przeraził.
Tak, żem mało nie zginął od ciemności; bo przed oblicznością moją nie zakrył zamroczenia.
Ponieważ nie czułem się zniweczony ani widokiem ciemności, ani moim obliczem, które pokryło nieszczęście.