Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 29

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:

nbg

I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:

2
bg

Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;

nbg

Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?

3
bg

Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;

nbg

Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.

4
bg

Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;

nbg

Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.

5
bg

Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;

nbg

Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.

6
bg

Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

nbg

Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.

7
bg

Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.

nbg

Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.

8
bg

Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.

nbg

Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.

9
bg

Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.

nbg

Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.

10
bg

Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

nbg

Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.

11
bg

Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,

nbg

Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.

12
bg

Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.

nbg

Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.

13
bg

Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.

nbg

Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.

14
bg

W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.

nbg

Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.

15
bg

Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.

nbg

Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.

16
bg

Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.

nbg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.

17
bg

I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.

nbg

Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.

18
bg

Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.

nbg

Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.

19
bg

Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.

nbg

Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.

20
bg

Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.

nbg

Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.

21
bg

Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.

nbg

Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.

22
bg

Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.

nbg

Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.

23
bg

Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.

nbg

Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.

24
bg

Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.

nbg

Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.

25
bg

Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.

nbg

Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.