Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 29
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:
Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;
Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?
Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;
Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.
Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;
Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.
Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;
Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.
Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;
Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.
Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.
Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.
Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.
Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.
Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.
Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.
Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.
Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.
Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.
Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.
Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.
Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.
Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.
W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.
Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.
Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.
Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.
Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.
Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.
I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.
Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.
Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.
Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.
Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.
Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.
Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.
Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.
Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.
Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.
Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.
Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.
Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.
Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.
Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.
Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.
Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.