Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 37

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.

nbg

Nad tym drży także moje serce i jakby wyskakuje ze swego miejsca.

2
bg

Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.

nbg

O, słuchajcie, słuchajcie grzmienia Jego głosu oraz szumu, który wychodzi z Jego ust.

3
bg

Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich kończynach ziemi.

nbg

Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.

4
bg

Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.

nbg

Głos za nim huczy, grzmi głosem Swojego majestatu i nie powstrzymuje błyskawic, gdy Jego grom ma być słyszany.

5
bg

Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.

nbg

Bóg straszliwie grzmi swoim głosem – sprawuje wielkie rzeczy, których nie pojmujemy.

6
bg

Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.

nbg

Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.

7
bg

Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

nbg

Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła.

8
bg

Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.

nbg

Zwierz cofa się do jaskini oraz wylega w swoich kniejach.

9
bg

Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.

nbg

Ze składu wychodzi burza, a mróz od rozpędzonych wichrów.

10
bg

Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.

nbg

Od Bożego tchnienia wytwarza się lód oraz tężnieje przestwór wód.

11
bg

Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.

nbg

Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,

12
bg

A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.

nbg

więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.

13
bg

A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.

nbg

Wywołuje je jako karcącą rózgę, bądź jako owoc ziemi, bądź jako znak Jego łaski.

14
bg

Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.

nbg

Ijobie, skłoń na to ucho, zastanów się i rozważ te Boże cuda.

15
bg

Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?

nbg

Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur?

16
bg

Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?

nbg

Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności?

17
bg

Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?

nbg

W jaki sposób ogrzewają się twoje szaty, kiedy ucisza ziemię powiewem od południa?

18
bg

Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?

nbg

Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?

19
bg

Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.

nbg

Wskaż, co Mu mamy powiedzieć; bowiem nie potrafimy odpowiedzieć z powodu naszego mroku.

20
bg

Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.

nbg

Czy należy Go powiadomić, że chcę mówić? Czy człowiek kiedyś żądał, aby został zgładzony?

21
bg

Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.

nbg

Tak, nie można spoglądać na światło słońca, kiedy jasno świeci wśród chmur i gdy przeciąga wiatr, który je oczyszcza.

22
bg

Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.

nbg

Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat.

23
bg

Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.

nbg

Ale Wszechmocnego – Jego nie dościgniemy; On jest wzniosły potęgą, sądem i pełnią sprawiedliwości; nikogo nie gnębi.

24
bg

Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.

nbg

Dlatego ludzie powinni się Go obawiać; bo On lekceważy wszystkich mądrych we własnym mniemaniu.