Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 37
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I drży z tego powodu moje serce, i wyrywa się ze swego miejsca.
Nad tym drży także moje serce i jakby wyskakuje ze swego miejsca.
Słuchajcie uważnie grzmotu jego głosu i dźwięku, który wychodzi z jego ust.
O, słuchajcie, słuchajcie grzmienia Jego głosu oraz szumu, który wychodzi z Jego ust.
Pod całym niebem go wypuszcza, a jego błyskawicę na krańce ziemi.
Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
Po niej huczy grzmot, grzmi głosem swojego majestatu, i nie powstrzymuje ich, gdy słychać jego głos.
Głos za nim huczy, grzmi głosem Swojego majestatu i nie powstrzymuje błyskawic, gdy Jego grom ma być słyszany.
Bóg cudownie grzmi swoim głosem, czyni wielkie rzeczy, których nie możemy zrozumieć.
Bóg straszliwie grzmi swoim głosem – sprawuje wielkie rzeczy, których nie pojmujemy.
Mówi bowiem do śniegu: Padaj na ziemię, a także do deszczu i do ulewy jego potęgi.
Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.
Pieczętuje rękę każdego człowieka, aby wszyscy ludzie poznali jego dzieło.
Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła.
Wtedy zwierzęta wchodzą do jaskini i zostają w swoich jamach.
Zwierz cofa się do jaskini oraz wylega w swoich kniejach.
Od południa przychodzi wicher, a zima od wiatrów północnych.
Ze składu wychodzi burza, a mróz od rozpędzonych wichrów.
Swoim tchnieniem Bóg czyni lód i ścinają się szerokie wody.
Od Bożego tchnienia wytwarza się lód oraz tężnieje przestwór wód.
Także wilgocią ziemi obciąża obłok, rozpędza chmurę swoim światłem.
Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
One krążą według jego rady, aby czyniły wszystko, co rozkazuje na powierzchni okręgu ziemi.
więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.
A on sprawia, że się pojawiają czy to dla karania, czy dla swojej ziemi, czy dla okazywania miłosierdzia.
Wywołuje je jako karcącą rózgę, bądź jako owoc ziemi, bądź jako znak Jego łaski.
Słuchaj tego uważnie, Hiobie; zastanów się i rozważ cudowne dzieła Boga.
Ijobie, skłoń na to ucho, zastanów się i rozważ te Boże cuda.
Czy wiesz, kiedy i co postanawia Bóg o tych sprawach albo kiedy rozjaśnia światło swej chmury?
Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur?
Czy wiesz, jak wiszą chmury cuda tego, który jest doskonały we wszelkiej wiedzy?
Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności?
Czy wiesz, jak twoje szaty się rozgrzewają, gdy on uspokaja ziemię wiatrem południowym?
W jaki sposób ogrzewają się twoje szaty, kiedy ucisza ziemię powiewem od południa?
Czy rozpościerałeś z nim niebiosa, które są trwałe i podobne do zwierciadła odlanego?
Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?
Poucz nas, co mamy mu powiedzieć, bo nie możemy ułożyć słów z powodu ciemności.
Wskaż, co Mu mamy powiedzieć; bowiem nie potrafimy odpowiedzieć z powodu naszego mroku.
Czy należy go powiadomić, że przemawiam? Przecież jeśli ktoś przemówi, zostanie na pewno pożarty.
Czy należy Go powiadomić, że chcę mówić? Czy człowiek kiedyś żądał, aby został zgładzony?
Teraz jednak ludzie nie mogą patrzyć na światło, gdy jaśnieje w chmurach, gdy wiatr przechodzi i rozprasza je.
Tak, nie można spoglądać na światło słońca, kiedy jasno świeci wśród chmur i gdy przeciąga wiatr, który je oczyszcza.
Od północy przychodzi jakby złoty blask, ale w Bogu jest straszliwy majestat.
Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat.
On jest Wszechmocny, nie możemy go doścignąć. On jest wielki w potędze i sądzie i bogaty w sprawiedliwość. Nie uciska nikogo.
Ale Wszechmocnego – Jego nie dościgniemy; On jest wzniosły potęgą, sądem i pełnią sprawiedliwości; nikogo nie gnębi.
Dlatego boją się go ludzie. On nie ma względu na żadnego, który jest mądry w sercu.
Dlatego ludzie powinni się Go obawiać; bo On lekceważy wszystkich mądrych we własnym mniemaniu.