Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 6
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
O, gdyby zważono moje rozgoryczenie, a me nieszczęście włożono razem na szalę.
Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
Wtedy by się okazało, że jest cięższe niż piasek morski; dlatego nieskładne są moje słowa.
Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
Bo tkwią we mnie groty Wszechmocnego, a mój duch wsysa ich jad, który pali; nacierają na mnie grozy Boże.
Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
Czy dziki osioł ryczy na zielonym pastwisku? Albo, czy byk porykuje nad swoją sieczką?
Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
Czy można mdłą rzecz spożyć bez soli? Albo, czy jest smak w kleju białka?
Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
Czego wzdrygała się dotknąć moja dusza, to teraz leży jako nieczystość na moim chlebie.
Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
Bodajby się spełniło me życzenie, a Bóg urzeczywistnił mą nadzieję.
Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
Gdyby Bóg zechciał mnie skruszyć; gdyby puścił rękę, aby mnie odciąć.
Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
Wtedy miałbym to za pociechę i zachwycił się wśród okrutnej męczarni, że nie odrzucałem rozkazów Świętego.
Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
Jaka jest moja siła, bym jeszcze czekał? Jaki mój kres, bym przedłużał moją cierpliwość?
Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
Czyż moja siła to moc kamienia, albo czyż moje ciało jest z kruszcu?
Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
Czyż nie jestem zupełnie pozbawiony oparcia, a wytrwałość usunięto daleko ode mnie?
Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?
Wątpiącemu należy się współczucie bliźniego, choćby odstępował od bojaźni przed Wszechmocnym.
Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
Moi bracia zawiedli mnie jak potok; jak łożysko strug, które czasem wzbierają.
Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
Które zmętniały od lodu, a ponad nimi stwardniał śnieg.
Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.
Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
Ku nim zwracają się na swej drodze karawany – ciągną na pustkowie i giną.
Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
Wypatrują ich karawany Themy; za nimi tęsknią podróżne rzesze Szeby.
Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
Lecz doznały zawodu, kiedy im zaufały; zmieszały się, gdy przy nich stanęły.
Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
Tak, zaiste, i wy zeszliście w nicość; spoglądacie na zgrozę oraz się wzdrygacie.
Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
Czy mówiłem: Dajcie mi i ze swojego mienia składajcie za mnie dary?
I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
Wybawcie mnie z ręki ciemiężcy i odkupcie mnie z ręki tyrana?
Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
Nauczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi w czym zbłądziłem.
O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
O, jakże skuteczne są słowa prawdy! Ale czego dowodzi wasze napominanie?
Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
Czy zamierzacie strofować moje słowa i przewiewać mowy zrozpaczonego?
I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
Nawet o sierotę byście rzucali los i handlowali własnym przyjacielem.
Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
Zatem teraz raczcie się zwrócić ku mnie, bo przecież nie skłamię wam przed wami.
Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
O, zwróćcie się! Nie bądźcie nadal niesprawiedliwi! Tak, zwróćcie się, bo w tym jednym jeszcze przysługuje mi sprawiedliwość.
A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
Czy na moim języku jest niesprawiedliwość? Albo czy moje podniebienie nie wyczuwa niedoli?