Biblia Gdańska 1881
Treny 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.
Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.
Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości;
On mnie prowadził i zaprowadził w mrok, bez światła.
Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień.
To przeciw mnie się odwrócił i ustawicznie zwraca Swoją rękę.
Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.
Starł moją cielesną naturę, moją skórę i pogruchotał me kości.
Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą;
Obudował mnie i ogarnął jadem oraz strapieniem.
W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli.
Osadził mnie w ciemnościach, tak, jak od dawna umarłych.
Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;
Zagrodził mnie bez wyjścia i obciążył moje kajdany.
A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.
Chociaż krzyczę i wołam On tamuje moją modlitwę.
Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.
Moje drogi zagrodził ciosem, a me ścieżki wywrócił.
Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach.
Stał się dla mnie czatującym niedźwiedziem, lwem przyczajonym w ukryciu.
Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.
Moje drogi pokrzywił i mnie rozszarpał; wprawił mnie w zdrętwienie.
Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.
Napiął Swój łuk, a mnie postawił jako cel dla strzały.
Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego.
Wbił w moje nerki dzieci Swojego kołczanu.
Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzień.
Stałem się pośmiewiskiem dla wszystkich ludów, ustawicznym przedmiotem ich pieśni.
Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.
Nasycił mnie goryczami oraz napełnił piołunem.
Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.
Krzemieniem wykruszył moje zęby oraz podeptał mnie w prochu.
Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam.
Oddaliłeś od pokoju mą duszę, więc zapomniałem o szczęściu.
I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.
Powiedziałem: Zniknęła moja żywotna siła i ma nadzieja od WIEKUISTEGO.
Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć.
Wspomnij na moją nędzę i tułactwo, na piołun oraz truciznę.
Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja.
Pamięta, o, pamięta; lecz we mnie jest pognębiona moja dusza.
Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję.
To wezmę do mojego serca oraz z tego powodu będę ufał:
Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego.
To są łaski WIEKUISTEGO, że jeszcze nie zginęliśmy, bowiem nie wyczerpało się Jego miłosierdzie.
Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja.
One się odświeżają każdego poranku, gdyż wielką jest Twoja niezawodność.
Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję.
Moim udziałem jest WIEKUISTY mówi moja dusza, dlatego Mu ufam.
Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka.
Dobrotliwym jest WIEKUISTY dla tych, co na Nim polegają; dla duszy, która Go szuka.
Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Pańskie.
I dobrze jest czekać w milczeniu na pomoc WIEKUISTEGO.
Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego;
Dobrze też człowiekowi w jego młodości dźwigać jarzmo.
Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co nań włożono;
Niechaj siedzi samotnie i milczy, kiedy go jarzmem obarczył.
Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja;
Niech położy na prochu swoje usta może jest jeszcze nadzieja.
Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem.
Niech nadstawi policzki Temu, co go uderza i niech się nasyca hańbą.
Bo Pan na wieki nie odrzuca;
Gdyż Pan nie odtrąca na wieki.
Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego.
A jeżeli zasmucił znowu się zmiłuje, według pełni Swej łaski.
Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich.
Bo nie ze Swojego serca trapi oraz zasmuca synów ludzkich.
Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi;
Kiedy się pod stopami gnębi wszystkich więźniów ziemi,
Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed obliczem Najwyższego;
gdy się uchyla prawo człowieka przed obliczem Najwyższego,
Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha.
gdy się wykrzywia czyjkolwiek spór czy WIEKUISTY tego nie widzi?
Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał?
Czy ktoś coś wypowiedział a się spełniło, jeśli Pan tego nie rozkazał?
Izali z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre?
Czyż nie z ust Najwyższego wychodzi zarówno bolesne, jak i szlachetne?
Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje.
Czemu człowiek utyskuje póki żyje mąż, co cierpi za swoje grzechy?
Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana;
Rozważmy nasze drogi i je zbadajmy, nawrócimy się do WIEKUISTEGO.
Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga.
Podnieśmy serce do Boga w Niebie, nie tylko nasze ręce.
Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; przetoż ty nie odpuszczasz.
Myśmy wykroczyli i byli przekorni, a Ty nie wybaczyłeś.
Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz.
Okryłeś się gniewem oraz nas ścigałeś; zabijałeś nas bez litości.
Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa.
Przesłoniłeś się chmurą tak, że nie przeniknęła modlitwa.
Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów.
Pośród ludów uczyniłeś nas podmiotem oraz przedmiotem wstrętu.
Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi.
Otwierali na nas usta wszyscy nasi wrogowie.
Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie.
Naszym działem były trwoga i dół, spustoszenie oraz zniszczenie.
Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego.
Potoki wód wylewa moje oko nad spustoszeniem córy mojego ludu.
Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że niemasz żadnej ulgi,
Moje oko wycieka i nie ustaje, bo nie znajduje wytchnienia,
Ażby wejrzał i obaczył Pan z nieba.
dopóki WIEKUISTY nie spojrzy z Nieba i się nie przyjrzy.
Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego.
Łza mojego oka dręczy mą duszę z powodu wszystkich cór mojego ludu.
Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny.
Ścigali, moi wrogowie ścigali mnie bez przyczyny jak ptaka.
Wrzucili do dołu żywot mój, a przywalili mię kamieniem.
W dole zadławili me życie i zatoczyli na mnie kamień.
Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie!
Wody wezbrały nad mą głową, zatem sądziłem, żem zginął.
Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego.
Z najgłębszego dołu wzywałem Twojego Imienia WIEKUISTY.
Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem.
Usłyszałeś mój głos, więc nie zatulaj Twojego ucha przed westchnieniem i moim krzykiem.
Przybliżając się do mnie w dzień, któregom cię wzywał, mawiałeś: Nie bój się.
W dniu w którym Cię wołałem byłeś bliskim, powiedziałeś: Nie obawiaj się.
Zastawiałeś się, Panie! o sprawę duszy mojej, a wybawiałeś żywot mój.
Prowadziłeś, Panie, sprawę mej duszy i wybawiłeś moje życie.
Widzisz, o Panie! bezprawie, które mi się dzieje, osądźże sprawę moję.
Spojrzałeś, WIEKUISTY, na moją krzywdę uczyń mi oczyszczenie z zarzutów.
Widzisz wszystkę pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
Widziałeś całą ich zawziętość i wszystkie ich zamysły przeciw mnie.
Słyszysz urąganie ich, o Panie! i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
Słyszałeś ich obelgi, WIEKUISTY i wszystkie ich plany przeciw mnie.
Słyszysz wargi powstawających przeciwko mnie, i przemyśliwanie ich przeciwko mnie przez cały dzień.
Słyszałeś mowy mych przeciwników i ustawiczne ich knowania przeciw mnie;
Obacz siadanie ich, i wstawanie ich; jam zawżdy jest pieśnią ich.
gdy siadają i kiedy wstają; patrz, ja jestem przedmiotem ich pieśni.
Oddajże im nagrodę, Panie! według sprawy rąk ich;
Oddasz ich zapłatę, WIEKUISTY, według działania ich rąk.
Dajże im zatwardziałe serce, i przeklęstwo swe na nich;
Dasz im zamroczenie serca na nich Twoje przekleństwo.
Goń ich w zapalczywości, a zgładź ich, aby nie byli pod niebem twojem, o Panie!
Będziesz ich ścigał w gniewie oraz wytępisz ich spod nieba, o WIEKUISTY!