Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Treny 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ja jestem tym człowiekiem, który widział utrapienie pod rózgą jego gniewu.
Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.
Prowadził mnie i zawiódł do ciemności, a nie do światła.
On mnie prowadził i zaprowadził w mrok, bez światła.
Oburzył się na mnie, zwraca swoją rękę przeciwko mnie przez cały dzień.
To przeciw mnie się odwrócił i ustawicznie zwraca Swoją rękę.
Sprawił, że zestarzały się moje ciało i moja skóra, połamał moje kości.
Starł moją cielesną naturę, moją skórę i pogruchotał me kości.
Obudował mnie i otoczył żółcią i trudem;
Obudował mnie i ogarnął jadem oraz strapieniem.
Posadził mnie w ciemnych miejscach jak dawno umarłych.
Osadził mnie w ciemnościach, tak, jak od dawna umarłych.
Ogrodził mnie, abym nie mógł wyjść, obciążył moje kajdany.
Zagrodził mnie bez wyjścia i obciążył moje kajdany.
A choć wołam i krzyczę, zatyka uszy na moją modlitwę.
Chociaż krzyczę i wołam On tamuje moją modlitwę.
Zagrodził moją drogę kamieniem ciosanym, poplątał moje ścieżki.
Moje drogi zagrodził ciosem, a me ścieżki wywrócił.
Stał się dla mnie jak niedźwiedź czyhający na mnie, jak lew w ukryciu.
Stał się dla mnie czatującym niedźwiedziem, lwem przyczajonym w ukryciu.
Zmylił moje drogi, rozszarpał mnie i uczynił mnie spustoszonym.
Moje drogi pokrzywił i mnie rozszarpał; wprawił mnie w zdrętwienie.
Napiął swój łuk i uczynił ze mnie cel dla swej strzały.
Napiął Swój łuk, a mnie postawił jako cel dla strzały.
Przebił moje nerki strzałami swego kołczana.
Wbił w moje nerki dzieci Swojego kołczanu.
Stałem się pośmiewiskiem dla całego mojego ludu, tematem jego pieśni przez cały dzień.
Stałem się pośmiewiskiem dla wszystkich ludów, ustawicznym przedmiotem ich pieśni.
Napełnił mnie goryczą, upoił mnie piołunem.
Nasycił mnie goryczami oraz napełnił piołunem.
Ponadto wykruszył żwirem moje zęby i pogrążył mnie w popiele.
Krzemieniem wykruszył moje zęby oraz podeptał mnie w prochu.
Oddaliłeś moją duszę od pokoju. Zapomniałem, co to pomyślność.
Oddaliłeś od pokoju mą duszę, więc zapomniałem o szczęściu.
I powiedziałem: Zginęła moja siła i moja nadzieja, jaką pokładałem w PANU.
Powiedziałem: Zniknęła moja żywotna siła i ma nadzieja od WIEKUISTEGO.
Wspominam swoje utrapienie i swój płacz, piołun i żółć.
Wspomnij na moją nędzę i tułactwo, na piołun oraz truciznę.
Moja dusza nieustannie to wspomina i uniża się we mnie.
Pamięta, o, pamięta; lecz we mnie jest pognębiona moja dusza.
Biorę to sobie do serca, dlatego mam nadzieję.
To wezmę do mojego serca oraz z tego powodu będę ufał:
To wielkie miłosierdzie PANA, że nie zginęliśmy, gdyż nie ustaje jego litość.
To są łaski WIEKUISTEGO, że jeszcze nie zginęliśmy, bowiem nie wyczerpało się Jego miłosierdzie.
Każdego poranka się odnawia, wielka jest twoja wierność.
One się odświeżają każdego poranku, gdyż wielką jest Twoja niezawodność.
PAN jest moim działem mówi moja dusza dlatego mam w nim nadzieję.
Moim udziałem jest WIEKUISTY mówi moja dusza, dlatego Mu ufam.
Dobry jest PAN dla tych, którzy go oczekują, dla duszy, która go szuka.
Dobrotliwym jest WIEKUISTY dla tych, co na Nim polegają; dla duszy, która Go szuka.
Dobrze jest cierpliwie oczekiwać na zbawienie PANA.
I dobrze jest czekać w milczeniu na pomoc WIEKUISTEGO.
Dobrze jest człowiekowi nosić jarzmo od swej młodości.
Dobrze też człowiekowi w jego młodości dźwigać jarzmo.
Siedzi samotnie w milczeniu, gdyż na niego je włożono.
Niechaj siedzi samotnie i milczy, kiedy go jarzmem obarczył.
Kładzie swe usta w prochu, może jest jeszcze nadzieja.
Niech położy na prochu swoje usta może jest jeszcze nadzieja.
Nadstawia bijącemu policzek, jest nasycony zniewagą.
Niech nadstawi policzki Temu, co go uderza i niech się nasyca hańbą.
Pan bowiem nie odrzuca na wieki;
Gdyż Pan nie odtrąca na wieki.
A jeśli zasmuca, znów się lituje według obfitości swego miłosierdzia;
A jeżeli zasmucił znowu się zmiłuje, według pełni Swej łaski.
Gdyż nie trapi chętnie ani nie zasmuca synów ludzkich.
Bo nie ze Swojego serca trapi oraz zasmuca synów ludzkich.
Miażdżenie pod nogami wszystkich więźniów ziemi;
Kiedy się pod stopami gnębi wszystkich więźniów ziemi,
Naginanie prawa człowieka przed obliczem Najwyższego;
gdy się uchyla prawo człowieka przed obliczem Najwyższego,
Krzywdzenie człowieka w jego sprawie Pan nie ma w tym upodobania.
gdy się wykrzywia czyjkolwiek spór czy WIEKUISTY tego nie widzi?
Któż może powiedzieć, że coś się stanie, gdy Pan tego nie rozkazał?
Czy ktoś coś wypowiedział a się spełniło, jeśli Pan tego nie rozkazał?
Czyż z ust Najwyższego nie pochodzi zło i dobro?
Czyż nie z ust Najwyższego wychodzi zarówno bolesne, jak i szlachetne?
Czemu więc żali się człowiek żyjący, człowiek z powodu kary za swoje grzechy?
Czemu człowiek utyskuje póki żyje mąż, co cierpi za swoje grzechy?
Doświadczajmy i badajmy nasze drogi, nawróćmy się do PANA.
Rozważmy nasze drogi i je zbadajmy, nawrócimy się do WIEKUISTEGO.
Wznieśmy swoje serca i ręce do Boga w niebiosach.
Podnieśmy serce do Boga w Niebie, nie tylko nasze ręce.
Zgrzeszyliśmy i zbuntowaliśmy się, a ty nie przebaczyłeś.
Myśmy wykroczyli i byli przekorni, a Ty nie wybaczyłeś.
Okryłeś się gniewem i prześladowałeś nas, zabiłeś bez litości.
Okryłeś się gniewem oraz nas ścigałeś; zabijałeś nas bez litości.
Okryłeś się obłokiem, aby nie dotarła do ciebie modlitwa.
Przesłoniłeś się chmurą tak, że nie przeniknęła modlitwa.
Uczyniłeś nas śmieciem i pogardą pośród tych narodów.
Pośród ludów uczyniłeś nas podmiotem oraz przedmiotem wstrętu.
Otworzyli na nas swoje usta wszyscy nasi wrogowie.
Otwierali na nas usta wszyscy nasi wrogowie.
Spadły na nas strach i pułapka, spustoszenie i zniszczenie.
Naszym działem były trwoga i dół, spustoszenie oraz zniszczenie.
Strumienie wód płyną z moich oczu z powodu zniszczenia córki mojego ludu.
Potoki wód wylewa moje oko nad spustoszeniem córy mojego ludu.
Z moich oczu bez przerwy spływają łzy, bo nie ma żadnej ulgi;
Moje oko wycieka i nie ustaje, bo nie znajduje wytchnienia,
Póki nie spojrzy i nie zobaczy PAN z nieba.
dopóki WIEKUISTY nie spojrzy z Nieba i się nie przyjrzy.
Moje oczy trapią moją duszę z powodu wszystkich córek mojego miasta.
Łza mojego oka dręczy mą duszę z powodu wszystkich cór mojego ludu.
Moi wrogowie polowali na mnie nieustannie jak na ptaka, bez powodu.
Ścigali, moi wrogowie ścigali mnie bez przyczyny jak ptaka.
Wyniszczyli moje życie w lochu i przywalili mnie kamieniem.
W dole zadławili me życie i zatoczyli na mnie kamień.
Wezbrały wody nad moją głową i powiedziałem: Już po mnie!
Wody wezbrały nad mą głową, zatem sądziłem, żem zginął.
Wzywałem twego imienia, PANIE, z głębokiego lochu.
Z najgłębszego dołu wzywałem Twojego Imienia WIEKUISTY.
Usłyszałeś mój głos, nie zakrywaj swego ucha przed moim wzdychaniem i przed moim wołaniem.
Usłyszałeś mój głos, więc nie zatulaj Twojego ucha przed westchnieniem i moim krzykiem.
Zbliżyłeś się do mnie w dniu, kiedy cię wzywałem, i powiedziałeś: Nie bój się.
W dniu w którym Cię wołałem byłeś bliskim, powiedziałeś: Nie obawiaj się.
Broniłeś, Panie, sprawy mojej duszy, wybawiłeś moje życie.
Prowadziłeś, Panie, sprawę mej duszy i wybawiłeś moje życie.
PANIE, widzisz moją krzywdę, osądź moją sprawę.
Spojrzałeś, WIEKUISTY, na moją krzywdę uczyń mi oczyszczenie z zarzutów.
Widzisz całą ich zemstę i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie.
Widziałeś całą ich zawziętość i wszystkie ich zamysły przeciw mnie.
Słyszysz ich urąganie, PANIE, i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie;
Słyszałeś ich obelgi, WIEKUISTY i wszystkie ich plany przeciw mnie.
Słyszysz słowa z warg tych, którzy powstają przeciwko mnie, i ich zamiary, jakie obmyślają przeciwko mnie przez cały dzień.
Słyszałeś mowy mych przeciwników i ustawiczne ich knowania przeciw mnie;
Zobacz gdy siedzą i gdy wstają, jestem treścią ich pieśni.
gdy siadają i kiedy wstają; patrz, ja jestem przedmiotem ich pieśni.
Oddaj im zapłatę, PANIE, według dzieła ich rąk.
Oddasz ich zapłatę, WIEKUISTY, według działania ich rąk.
Daj im zatwardziałe serce i ześlij na nich twoje przekleństwo;
Dasz im zamroczenie serca na nich Twoje przekleństwo.
Ścigaj ich w gniewie i zgładź ich spod niebios, PANIE!
Będziesz ich ścigał w gniewie oraz wytępisz ich spod nieba, o WIEKUISTY!