Biblia Gdańska 1881
Ewangelia Łukasza 24
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A pierwszego dnia po sabacie bardzo rano przyszły do grobu, niosąc rzeczy wonne, które były nagotowały i niektóre inne z niemi;
Pierwszego dnia tygodnia wczesnym rankiem przyszły do grobu, niosąc wonności, które przygotowały, a z nimi i inne kobiety;
I znalazły kamień odwalony od grobu.
I zastały kamień odwalony od grobowca.
A wszedłszy w grób, nie znalazły ciała Pana Jezusowego.
A wszedłszy do środka, nie znalazły ciała Pana Jezusa.
I stało się, gdy się dlatego zatrwożyły, że oto dwaj mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych.
A gdy zakłopotały się z tego powodu, nagle dwaj mężowie stanęli przy nich w lśniących szatach.
A gdy się one bały i schyliły twarz swoję ku ziemi, rzekli do nich: Cóż szukacie żyjącego między umarłymi?
I przestraszone, schyliły twarze ku ziemi, a oni powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?
Nie maszci go tu, ale wstał: wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,
Nie ma go tu, ale powstał z martwych. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, gdy był jeszcze w Galilei:
Mówiąc: Iż Syn człowieczy musi być wydany w ręce ludzi grzesznych, i być ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.
Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi i ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.
I wspomniały na słowa jego.
I przypomniały sobie jego słowa.
A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszystko onym jedenastu i innym wszystkim.
A wróciwszy od grobu, oznajmiły to wszystko jedenastu i wszystkim pozostałym.
A była Maryja Magdalena i Joanna, i Maryja, matka Jakóbowa, i inne z niemi, które to powiadały Apostołom.
A były to: Maria Magdalena i Joanna, Maria, matka Jakuba, i inne z nimi, które opowiedziały to apostołom.
Ale się im zdały jako plotki słowa ich, i nie wierzyli im.
Lecz ich słowa wydały im się niczym baśnie i nie uwierzyli im.
Tedy Piotr wstawszy, bieżał do grobu, a nachyliwszy się, ujrzał same tylko prześcieradła leżące, i odszedł, dziwując się sam u siebie temu, co się stało.
Wtedy Piotr wstał i pobiegł do grobu. A gdy się nachylił, zobaczył płótna leżące osobno i odszedł, dziwiąc się temu, co się stało.
A oto dwaj z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajan od Jeruzalemu, które zwano Emaus.
A tego samego dnia dwaj z nich szli do wioski zwanej Emmaus, która była oddalona o sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.
A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało.
I rozmawiali ze sobą o tym wszystkim, co się stało.
I stało się, gdy oni rozmawiali i wespół się pytali, że i Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi.
A gdy tak rozmawiali i wspólnie się zastanawiali, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi.
Ale oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali.
Lecz ich oczy były zakryte, żeby go nie poznali.
I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy, które macie między sobą idąc, a jesteście smutni?
I zapytał ich: Cóż to za rozmowy prowadzicie między sobą w drodze? Dlaczego jesteście smutni?
A odpowiadając mu jeden, któremu było imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam przychodniem w Jeruzalemie, a nie wiesz, co się w niem w tych dniach stało?
A jeden z nich, któremu było na imię Kleofas, odpowiedział mu: Czy jesteś tylko przychodniem w Jerozolimie i nie wiesz, co się tam w tych dniach stało?
I rzekł im: Cóż? A oni mu rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, mocny w uczynku i w mowie przed Bogiem i wszystkim ludem;
I zapytał ich: O czym? A oni mu odpowiedzieli: O Jezusie z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie przed Bogiem i całym ludem;
A jako go wydali przedniejsi kapłani i przełożeni nasi, aby był skazany na śmierć; i ukrzyżowali go.
Jak naczelni kapłani i nasi przywódcy wydali go na śmierć i ukrzyżowali.
A myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela; ale teraz temu wszystkiemu dziś jest trzeci dzień, jako się to stało.
A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela. Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało.
Lecz i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które raniuczko były u grobu;
Nadto niektóre z naszych kobiet zdumiały nas: były wcześnie rano przy grobie;
A nie znalazłszy ciała jego, przyszły powiadając, iż widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż on żyje.
A nie znalazłszy jego ciała, przyszły, mówiąc, że miały widzenie aniołów, którzy powiedzieli, iż on żyje.
I chodzili niektórzy z naszych do grobu, i tak znaleźli, jako i niewiasty powiadały; ale samego nie widzieli.
Wówczas niektórzy z naszych poszli do grobu i zastali wszystko tak, jak mówiły kobiety, ale jego nie widzieli.
Tedy on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy!
Wtedy on powiedział do nich: O głupi i serca nieskorego do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!
Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej?
Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć i wejść do swojej chwały?
A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były.
I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im, co było o nim napisane we wszystkich Pismach.
I przybliżył się ku miasteczku, do którego szli, a on pokazywał, jakoby miał dalej iść.
I zbliżyli się do wsi, do której szli, a on zachowywał się tak, jakby miał iść dalej.
Ale go oni przymusili, mówiąc: Zostań z nami, boć się ma ku wieczorowi, i już się dzień nachylił. I wszedł, aby został z nimi.
Lecz oni go przymusili, mówiąc: Zostań z nami, bo zbliża się wieczór i dzień się już kończy. Wszedł więc, aby z nimi zostać.
I stało się, gdy on siedział z nimi za stołem, wziąwszy chleb, błogosławił, a łamiąc podawał im.
A gdy siedział z nimi za stołem, wziął chleb, pobłogosławił i łamiąc, podawał im.
I otworzyły się oczy ich, i poznali go; ale on zniknął z oczu ich.
Wtedy otworzyły się im oczy i poznali go, lecz on zniknął im z oczu.
I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?
I mówili między sobą: Czy nasze serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i otwierał nam Pisma?
A wstawszy onejże godziny, wrócili się do Jeruzalemu, i znaleźli zgromadzonych onych jedenaście, i tych, którzy z nimi byli,
A wstawszy o tej godzinie, wrócili do Jerozolimy i zastali zgromadzonych jedenastu i tych, którzy z nimi byli.
Powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie, i ukazał się Szymonowi.
Ci mówili: Pan naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.
A oni też powiedzieli, co się stało w drodze, i jako go poznali w łamaniu chleba.
Oni zaś opowiedzieli, co się stało w drodze i jak go poznali przy łamaniu chleba.
A gdy oni to mówili, stanął sam Jezus w pośrodku nich, i rzekł im: Pokój wam!
A gdy to mówili, sam Jezus stanął pośród nich i powiedział do nich: Pokój wam.
A oni przelęknąwszy się i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli.
A oni się zlękli i przestraszeni myśleli, że widzą ducha.
I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, i czemu myśli wstępują do serc waszych?
I zapytał ich: Czemu się boicie i czemu myśli budzą się w waszych sercach?
Oglądajcie ręce moje i nogi moje, żemci ja jest on; dotykajcie się mnie, a obaczcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że ja mam.
Popatrzcie na moje ręce i nogi, że to jestem ja. Dotknijcie mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam.
A to rzekłszy, pokazał im ręce i nogi.
Kiedy to powiedział, pokazał im ręce i nogi.
Lecz gdy oni jeszcze nie wierzyli od radości, ale się dziwowali, rzekł im: Macie tu co jeść?
Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i dziwili się, zapytał ich: Macie tu coś do jedzenia?
A oni mu podali sztukę ryby pieczonej i plastr miodu.
I podali mu kawałek pieczonej ryby i plaster miodu.
A on wziąwszy, jadł przed nimi.
A on wziął i jadł przy nich.
I rzekł do nich: Teć są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami, iż się musi wypełnić wszystko, co napisano w zakonie Mojżeszowym i w prorokach, i w psalmach o mnie.
Potem powiedział do nich: To są słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co jest o mnie napisane w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.
Tedy im otworzył zmysł, żeby rozumieli Pisma.
Wtedy otworzył ich umysły, żeby rozumieli Pisma.
I rzekł im: Takci napisano, i tak musiał Chrystus cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;
I powiedział im: Tak jest napisane i tak Chrystus musiał cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;
I aby była kazana w imieniu jego pokuta i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narody, począwszy od Jeruzalemu.
I w jego imieniu ma być głoszona pokuta i przebaczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy.
A wy jesteście świadkami tego.
A wy jesteście tego świadkami.
A oto ja poślę na was obietnicę Ojca mego, a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości.
A oto ja ześlę na was obietnicę mego Ojca, a wy zostańcie w mieście Jerozolimie, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka.
I wywiódł je precz aż do Betanii, a podniósłszy ręce swoje błogosławił im.
I wyprowadził ich aż do Betanii, a podniósłszy ręce, błogosławił ich.
I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi, i był niesiony w górę do nieba.
A gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony w górę do nieba.
A oni pokłoniwszy mu się, wrócili się do Jeruzalemu z radością wielką.
A oni oddali mu pokłon i wrócili do Jerozolimy z wielką radością.
I byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.
I byli zawsze w świątyni, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.