Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Mądra niewiasta buduje dom swój; ale go głupia rękami swemi rozwala.
Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.
Kto chodzi w szczerości swojej, boi się Pana; ale przewrotny w drogach swoich gardzi nim.
Kto obawia się WIEKUISTEGO chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.
W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
Gdzie niemasz wołów, żłób jest próżny; ale siłą wołów mnoży się obfitość zboża.
Gdzie nie ma bydła – tam pusty żłób; jednak obfitość plonów pochodzi z siły byka.
Świadek prawdziwy nie kłamie; ale świadek fałszywy mówi kłamstwo.
Wiarygodny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek rozgłasza łgarstwa.
Naśmiewca szuka mądrości, a nie znajduje; ale umiejętność roztropnemu jest snadna.
Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
Każdy głupi nakrywa grzech, a między uprzejmymi mieszka przyjaźń.
Wśród głupców panuje występek, a pośród prawych łagodność.
Serce każdego uznaje gorzkość duszy swojej, a do wesela jego nie przymięsza się obcy.
Tylko samo serce zna swoją własną gorycz, lecz także w jego radości obcy nie może brać udziału.
Dom niezbożnych zgładzony będzie; ale przybytek cnotliwych zakwitnie.
Dom niegodziwych ulegnie zagładzie, a namiot prawych zakwitnie.
Zda się pod czas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej jest drogą na śmierć.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Także i w śmiechu boleje serce, a koniec wesela bywa smutek.
Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.
Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.
Nasyci się ze swych dróg ten, kto jest przewrotnego serca; lecz zacny człowiek się przed nim chroni.
Prostak wierzy każdemu słowu; ale ostrożny zrozumiewa postępki swoje.
Prostoduszny wierzy każdemu słowu; a roztropny zastanawia się nad każdym swoim krokiem.
Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
Głupstwo prostacy dziedzicznie trzymają; ale ostrożni bywają koronowani umiejętnością.
Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
źli się kłaniają przed dobrymi, a niepobożni stoją u drzwi sprawiedliwego.
Źli muszą się ukorzyć przed cennymi, niegodziwi u bram sprawiedliwych.
Ubogi bywa i u przyjaciela swego w nienawiści; ale wiele jest tych, którzy bogatego miłują.
Biedny bywa znienawidzony nawet przez swego najbliższego, a przyjaciół możnego jest wielu.
Bliźnim swym grzesznik pogardza; ale kto ma litość nad ubogimi, błogosławionym jest.
Kto pomiata swoim bliźnim – grzeszy; a szczęśliwy jest ten, co się lituje nad ubogimi.
Izali nie błądzą, którzy wymyślają złe? a miłosierdzie i prawda należy tym, którzy wymyślają dobre.
Zaprawdę, przyjdzie się tułać tym, co knują zło; ale miłości i wierności doświadczą ci, którzy myślą o słusznym.
W każdej pracy bywa pożytek; ale gołe słowo warg tylko do nędzy służy.
Po każdym trudzie przyjdzie pożytek, lecz puste słowa prowadzą tylko do niedostatku.
Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
Świadek prawdziwy wyzwala duszę; ale fałszywy kłamstwo mówi.
Prawdomówny świadek ratuje życie; lecz kto wygłasza kłamstwa – szerzy szalbierstwo.
Kto się boi Pana, ma ufanie mocne; a synowie jego ucieczkę mieć będą.
W bojaźni WIEKUISTEGO spoczywa silna ufność; będzie jeszcze obroną jego dzieci.
Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.
Bojaźń WIEKUISTEGO jest źródłem życia; pozwala uniknąć sideł śmierci.
W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.
Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.
Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
Kto ciemięży ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; ale go czci, kto ma litość nad ubogim.
Kto uciemięża biednego – bluźni jego Stwórcy; zaś czci Go ten, co się lituje nad ubogimi.
Dla złości swojej wygnany bywa niepobożny; ale sprawiedliwy nadzieję ma i przy śmierci swojej.
Przez swą złość bywa strącony niegodziwy; lecz sprawiedliwy ufa jeszcze przy swojej śmierci.
W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
Sprawiedliwość wywyższa naród; ale grzech jest ku pohańbieniu narodów.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.
Król łaskaw bywa na sługę roztropnego; ale się gniewa na tego, który mu hańbę czyni.
Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.