Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 16
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Człowiek sporządza myśli serca swego; ale od Pana jest odpowiedź języka.
Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
Wszystkie drogi człowiecze zdadzą się być czyste przed oczyma jego; ale Pan jest, który waży serca.
Wszystkie drogi człowieka wydają mu się czystymi; ale to WIEKUISTY waży ducha.
Włóż na Pana sprawy twe, a będą utwierdzone zamysły twoje.
Powierz WIEKUISTEMU twoje sprawy, a utwierdzą się twe zamysły.
Pan dla siebie samego wszystko sprawił, nawet i niezbożnika na dzień zły.
Wszystko, co zdziałał WIEKUISTY, uczynił dla właściwego, Swego celu, także i niegodziwca na dzień niedoli.
Obrzydliwością jest Panu każdy wyniosłego serca; który choć sobie innych na pomoc weźmie, nie ujdzie pomsty.
Ohydą dla WIEKUISTEGO jest każdy wyniosłego serca. Nie ujdzie on bezkarnie. Ręczę!
Miłosierdziem i prawdą oczyszczona bywa nieprawość, a w bojaźni Pańskiej odstępujemy od złego.
Wina zostaje odpuszczona przez miłość i prawdę, a unika się złego przez bojaźń WIEKUISTEGO.
Gdy się podobają Panu drogi człowieka, i nieprzyjaciół jego do zgody z nim przywodzi.
Kiedy WIEKUISTEMU podobają się drogi człowieka, jedna z nim także jego wrogów.
Lepsza jest trocha z sprawiedliwością, niż wiele dochodów niesprawiedliwych.
Lepsza odrobina w sprawiedliwości, niż wielkie dochody w bezprawiu.
Serce człowiecze rozrządza drogi swe; ale Pan sprawuje kroki jego.
Serce człowieka rozważa swoją drogę, lecz WIEKUISTY kieruje jego krokiem.
Sprawiedliwy rozsądek jest w wargach królewskich; w sądzie nie błądzą usta jego.
Na wargach królewskich jest wyrocznia; niechaj przy wyrokowaniu nie chybią jego usta.
Waga i szale są ustawą Pańską, a wszystkie gwichty sprawiedliwe w worku są za sprawą jego.
Waga i szale sprawiedliwości pochodzą od WIEKUISTEGO; Jego dziełem są wszystkie ciężarki w torbie.
Obrzydliwością jest królom czynić niezbożność; bo sprawiedliwością stolica umocniona bywa.
Spełnienie niegodziwości powinno być ohydą dla królów, bowiem tron utwierdza się przez sprawiedliwość.
Przyjemne są królom wargi sprawiedliwe, a szczerych w mowie miłują.
Upodobaniem królów winny być sprawiedliwe usta; powinni miłować tego, co szczerze przemawia.
Gniew królewski jest posłem śmierci; ale mąż mądry ubłaga go.
Oburzenie króla to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza.
W jasności twarzy królewskiej jest żywot, a łaska jego jest jako obłok z deszczem późnym.
Życie jest w jasnym spojrzeniu króla; a jego przychylność jak chmura, co spuszcza wiosenny deszcz.
Daleko lepiej jest nabyć mądrości, niżeli złota najczystszego; a nabyć roztropności lepiej, niż srebra.
Nabywanie mądrości – o ileż to lepsze niż złoto; a nabywanie rozwagi – o ileż to wyśmienitsze niż srebro.
Gościniec uprzejmych jest odstąpić od złego; strzeże duszy swej, kto strzeże drogi swojej.
Torem prawych jest wymijanie złego; kto strzeże swojej drogi, ten zachowuje życie.
Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha.
Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
Lepiej jest być uniżonego ducha z pokornymi, niżeli dzielić korzyści z pysznymi.
Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi.
Kto ma wzgląd na słowa, znajduje dobre; a kto ufa w Panu, błogosławiony jest.
Kto się zastanawia nad słowem – znajdzie szczęście; a kto polega na WIEKUISTYM – temu jest błogo.
Kto jest mądrego serca, słynie rozumnym, a słodkość warg przydaje nauki.
Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
Zdrój żywota jest roztropność tym, którzy ją mają; ale umiejętność głupich jest głupstwem.
Rozum dla tego, który go posiada jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą.
Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
Powieści wdzięczne są jako plastr miodu, słodkością duszy, a lekarstwem kościom.
Wdzięczne mowy są samospływajacym miodem, słodyczą dla ducha i pokrzepieniem dla kości.
Zda się podczas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej pewna droga na śmierć.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą; jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Człowiek pracowity pracuje sobie; bo go pobudzają usta jego.
Głód robotnika pobudza go do pracy; przynaglają go jego własne usta.
Człowiek niezbożny wykopuje złe, a w wargach jego jako ogień pałający.
Nikczemny człowiek kopie nieszczęście, a na jego gębie jak gdyby pałający ogień.
Mąż przewrotny rozsiewa zwady, a klatecznik rozłącza przyjaciół.
Człowiek przewrotny wznieca swary, a plotkarz rozłącza zażyłych przyjaciół.
Mąż okrutny przewabia bliźniego swego, i wprowadza go na drogę niedobrą.
Okrutny człowiek uwodzi własnego towarzysza i prowadzi go na niedobrą drogę.
Kto mruga oczyma swemi, zmyśla przewrotności; a kto rucha wargami swemi, broi złe.
Przymruża oczy, by obmyślić oszustwo; a gdy przygryzie wargi, już spełnił niecność.
Koroną chwały jest sędziwość; znajduje się na drodze sprawiedliwości.
Wspaniałą koroną jest siwy włos; można go zdobyć na drodze sprawiedliwości.
Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta.
Lepszy pobłażliwy niż bohater; a panujący nad swoim duchem niż zdobywca miast.
Los na łono rzucają; ale od Pana jest wszystko rozrządzenie jego.
Rzucają los na piersi; lecz od WIEKUISTEGO zależy to wszystko, co stąd wyniknie.