Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 15
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Odpowiedź łagodna uśmierza gniew; ale słowa przykre wzruszają popędliwość.
Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.
Język mądrych zdobi umiejętność; ale usta głupich wywierają głupstwo.
Język mędrców zdobi wiedza, a usta głupców tryskają niedorzecznością.
Na każdem miejscu oczy Pańskie upatrują złe i dobre.
Na każdym miejscu są oczy WIEKUISTEGO, spoglądają na złe i dobre.
Zdrowy język jest drzewo żywota; ale przewrotność z niego jest jako zdruzgotanie od wiatru.
Łagodność języka należy do drzewa Życia, a w nim przewrotność zadaje rany duchowi.
Głupi gardzi karaniem ojca swego; ale kto przyjmuje napomnienie, stanie się ostrożnym.
Głupiec gardzi napominaniem ojca, a kto zwraca uwagę na przestrogę – nabierze rozumu.
W domu sprawiedliwego jest dostatek wielki; ale w dochodach niepobożnego zamięszanie.
W domu sprawiedliwego jest wiele zapasów; a w dorobku niegodziwca panuje zamieszanie.
Wargi mądrych sieją umiejętność; ale serce głupich nie tak.
Usta mędrców rozsiewają wiedzę, a serce głupców – nieprawdę.
Ofiara niepobożnych jest obrzydliwością Panu; ale modlitwa szczerych podoba mu się.
Ofiara niegodziwych jest ohydą dla WIEKUISTEGO, a modlitwa prawych Jego upodobaniem.
Obrzydliwością Panu jest droga bezbożnego, ale tego, co idzie za sprawiedliwością, miłuje.
Droga niegodziwego jest ohydą dla WIEKUISTEGO, ale miłuje tego, co się ugania za sprawiedliwością.
Karanie srogie należy temu, co opuszcza drogę; a kto ma w nienawiści karność, umrze.
Surowa kaźń spotyka tego, kto opuszcza prawdziwą drogę; kto nienawidzi napomnienia – musi zginąć.
Piekło i zatracenie są przed Panem; jakoż daleko więcej serca synów ludzkich.
Kraina Umarłych i zatracenie są otwarte przed WIEKUISTYM; o ileż bardziej ludzkie serca.
Naśmiewca nie miłuje tego, który go karze, ani do mądrych przychodzi.
Szyderca nie lubi, by go napominano oraz nie bywa u mędrców.
Serce wesołe uwesela twarz; ale dla żałości serca duch strapiony bywa.
Wesołe serce wypogadza oblicze, a w strapieniu serca i duch znękany.
Serce rozumne szuka umiejętności; ale usta głupich karmią się głupstwem
Serce rozumnego szuka wiedzy, a oblicza kpiarzy karmią się głupotą.
Wszystkie dni ubogiego są złe; ale kto jest wesołego serca, ma gody ustawiczne.
Wszystkie dni biednego są smutne; ale kto jest właściwego usposobienia, ma ustawiczne wesele.
Lepsza jest trocha w bojaźni Pańskiej , niżeli skarb wielki z kłopotem.
Lepsza odrobina w bojaźni WIEKUISTEGO, niż wielki skarb, a przy tym niepokój.
Lepszy jest pokarm z jarzyny, gdzie jest miłość, niżeli z karmnego wołu, gdzie jest nienawiść.
Lepsza porcja jarzyny i do tego miłość, niż utuczony byk, a przy tym nienawiść.
Mąż gniewliwy wszczyna swary; ale nierychły do gniewu uśmierza zwady.
Zapalczywy człowiek wszczyna swary, a pobłażliwy uśmierza zwadę.
Droga leniwego jest jako płot cierniowy, ale ścieszka szczerych jest równa.
Droga opieszałego jest jak cierniowy płot, a ścieżka prawych jest równa.
Syn mądry uwesela ojca; ale głupi człowiek lekce waży matkę swoję.
Mądry syn jest pociechą ojca, a człek głupi lekceważy swą matkę.
Głupstwo jest weselem głupiemu, ale człowiek roztropny prostuje drogę swoję.
Głupota jest radością bezmyślnego, a mąż rozważny idzie prostą drogą.
Gdzie niemasz rady, rozsypują się myśli; ale w mnóstwie radców ostoją się.
Gdzie brak narady, tam zamysły spełzają na niczym; ale ostoją się tam, gdzie dużo doradców.
Weseli się człowiek z odpowiedzi ust swoich: bo słowo według czasu wyrzeczone, o jako jest dobre!
Człowiek się cieszy z odpowiedzi swych ust; jak piękne jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie.
Drogę żywota rozumny ma ku górze, aby się uchronił piekła głębokiego.
Rozumnego prowadzi w górę ścieżka życia, by uniknął przepaści na nizinie.
Pan wywróci dom pysznych; ale wdowy granicę utwierdzi.
WIEKUISTY zburzy dom pysznych, lecz utwierdzi granicę wdowy.
Myśli złego są obrzydliwością Panu! ale powieści czystych są przyjemne.
Ohydą dla WIEKUISTEGO są zamysły niecnego, a miłymi są dla Niego słowa czystych.
Kto chciwie naśladuje łakomstwa, zamięszanie czyni w domu swoim; ale kto ma w nienawiści dary, będzie żył.
Kto jest chciwy nieprawych zysków, wtrąca w biedę swój dom; a będzie żył ten, kto nienawidzi łapówek.
Serce sprawiedliwego przemyśliwa, co ma mówić; ale usta niepobożnych wywierają złe rzeczy.
Serce sprawiedliwego rozważa, co należy odpowiedzieć; lecz usta niegodziwych wylewają niecności.
Dalekim jest Pan od niepobożnych; ale modlitwę sprawiedliwych wysłuchiwa.
WIEKUISTY dalekim jest od niegodziwych; ale słyszy modlitwę sprawiedliwego.
Światłość oczów uwesela serce, a wieść dobra tuczy kości.
Jasne spojrzenie rozwesela serce, a pomyślna wieść orzeźwia członki.
Ucho, które słucha karności żywota, w pośrodku mądrych mieszkać będzie.
Ucho, które słucha życiodajnego napomnienia – będzie przebywać pośród mędrców.
Kto uchodzi ćwiczenia, zaniedbywa duszy swojej; ale kto przyjmuje karanie, ma rozum.
Kto porzuca przestrogę – lekceważy sam siebie; a kto słucha przygany – nabiera rozumu.
Bojaźń Pańska jest ćwiczenie się w mądrości, a sławę uprzedza poniżenie.
Bojaźń WIEKUISTEGO jest ćwiczeniem ku mądrości, a pokora wyprzedza sławę.