Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 10

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Obrzydziłem sobie me życie, to też swobodnie wyleję moją skargę nad sobą i w goryczy mej duszy będę mówił.

bg

Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.

2
nbg

Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie; powiedz mi, czemu mnie zwalczasz?

bg

Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?

3
nbg

Cóż ci za pożytek z tego, że mnie ciemiężysz; że porzucasz dzieło Twych rąk, a planom niegodziwych przyświecasz?

bg

Cóż masz za pożytek, że mię uciskasz? a iż odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę niepobożnych oświecasz?

4
nbg

Czy masz cielesne oczy? Albo, czy widzisz tak, jak widzą ludzie?

bg

Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?

5
nbg

Czy Twe dni są jak dni człowieka, albo czy Twoje lata, jak lata ludzkie,

bg

Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?

6
nbg

że poszukujesz mej winy i pytasz o mój grzech?

bg

Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?

7
nbg

Przecież wiesz, że jestem niewinny i że nie ma nikogo, kto by wybawił z Twojej ręki.

bg

Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.

8
nbg

Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć?

bg

Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.

9
nbg

O, pamiętaj, że uformowałeś mnie jak glinę; a miałbyś mnie znowu w proch obrócić?

bg

Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.

10
nbg

Czyż nie rozlałeś mnie jak mleko i nie zgęściłeś mnie jak ser?

bg

Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię?

11
nbg

Przyoblokłeś mnie w skórę i ciało; przeplotłeś mnie kośćmi i ścięgnami.

bg

Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię.

12
nbg

Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia.

bg

Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.

13
nbg

Chociaż to skryłeś w swoim sercu; wiem, że tak sobie umyśliłeś.

bg

A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.

14
nbg

Gdybym przewinił – wtedy byś mnie pilnował, by nie przepuścić mojej winy.

bg

Jeźli zgrzeszę, wnet tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi.

15
nbg

A gdybym czynił zło – biada mi! I choćbym był sprawiedliwy – to jednak nie mógłbym podnieść głowy, będąc przesycony hańbą i świadkiem mojej nędzy.

bg

Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc utrapienie moje,

16
nbg

A gdyby się chciała podnieść, ścigałbyś mnie jak lew oraz doświadczał na mnie Swojej dziwnej mocy.

bg

Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.

17
nbg

Wyprowadziłbyś przede mnie coraz to nowych świadków, a Swój gniew wielokrotnie byś na mnie wywierał – wystawiając przeciwko mnie coraz to nowszy zastęp.

bg

Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.

18
nbg

Czemu więc, wyprowadziłeś mnie z łona matki? Bodajbym skonał, zanim ujrzało mnie oko!

bg

Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!

19
nbg

Obym był jakby mnie nigdy nie było, oby mnie zaraz z łona zaniesiono do grobu!

bg

Obym był, jakoby mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono!

20
nbg

Nieliczne dni już mi zostały. Niech przestanie, odwróci się ode mnie, abym cokolwiek odżył!

bg

Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,

21
nbg

Zanim pójdę tam, skąd nie wrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci;

bg

Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;

22
nbg

do ziemi ciemnej jak północ, gdzie straszny mrok, zamieszanie, i tylko sama północ przyświeca.

bg

Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.