Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 10
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Obrzydziłem sobie me życie, to też swobodnie wyleję moją skargę nad sobą i w goryczy mej duszy będę mówił.
Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.
Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie; powiedz mi, czemu mnie zwalczasz?
Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?
Cóż ci za pożytek z tego, że mnie ciemiężysz; że porzucasz dzieło Twych rąk, a planom niegodziwych przyświecasz?
Cóż masz za pożytek, że mię uciskasz? a iż odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę niepobożnych oświecasz?
Czy masz cielesne oczy? Albo, czy widzisz tak, jak widzą ludzie?
Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?
Czy Twe dni są jak dni człowieka, albo czy Twoje lata, jak lata ludzkie,
Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?
że poszukujesz mej winy i pytasz o mój grzech?
Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?
Przecież wiesz, że jestem niewinny i że nie ma nikogo, kto by wybawił z Twojej ręki.
Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.
Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć?
Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.
O, pamiętaj, że uformowałeś mnie jak glinę; a miałbyś mnie znowu w proch obrócić?
Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.
Czyż nie rozlałeś mnie jak mleko i nie zgęściłeś mnie jak ser?
Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię?
Przyoblokłeś mnie w skórę i ciało; przeplotłeś mnie kośćmi i ścięgnami.
Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię.
Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia.
Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.
Chociaż to skryłeś w swoim sercu; wiem, że tak sobie umyśliłeś.
A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.
Gdybym przewinił – wtedy byś mnie pilnował, by nie przepuścić mojej winy.
Jeźli zgrzeszę, wnet tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi.
A gdybym czynił zło – biada mi! I choćbym był sprawiedliwy – to jednak nie mógłbym podnieść głowy, będąc przesycony hańbą i świadkiem mojej nędzy.
Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc utrapienie moje,
A gdyby się chciała podnieść, ścigałbyś mnie jak lew oraz doświadczał na mnie Swojej dziwnej mocy.
Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.
Wyprowadziłbyś przede mnie coraz to nowych świadków, a Swój gniew wielokrotnie byś na mnie wywierał – wystawiając przeciwko mnie coraz to nowszy zastęp.
Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.
Czemu więc, wyprowadziłeś mnie z łona matki? Bodajbym skonał, zanim ujrzało mnie oko!
Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!
Obym był jakby mnie nigdy nie było, oby mnie zaraz z łona zaniesiono do grobu!
Obym był, jakoby mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono!
Nieliczne dni już mi zostały. Niech przestanie, odwróci się ode mnie, abym cokolwiek odżył!
Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,
Zanim pójdę tam, skąd nie wrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci;
Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;
do ziemi ciemnej jak północ, gdzie straszny mrok, zamieszanie, i tylko sama północ przyświeca.
Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.