Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 9
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
Zaiste, ja wiem, że tak jest – bo jak człowiek ma być pełny sprawiedliwości wobec Boga?
Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?
Gdyby zechciał toczyć z Nim spór, nie zdoła Mu odpowiedzieć na jedno z tysiąca pytań.
Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.
Temu, który jest wszechmądrej myśli oraz przemożnej potęgi. Kto kiedy Mu się sprzeciwił, a potem wyszedł nietknięty?
Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?
Jemu, który przesuwa góry, przewracając je w swoim gniewie;
On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.
który ze swego miejsca wstrząsa ziemią, tak, że drżą jej filary;
On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.
który rozkazuje słońcu, by nie świeciło, a gwiazdy kładzie pod pieczęć;
Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.
który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
który stworzył Wielką Niedźwiedzicę, Oriona, plejady oraz tajniki południa;
On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.
który czyni wielkie i niezbadane rzeczy, oraz dziwy, które nie mają liczby.
On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.
Oto przechodzi obok mnie, a Go nie widzę; idzie, a tego nie zauważam.
Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.
Gdy porywa – któż Go powstrzyma? Kto Mu powie: Co czynisz?
Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?
Bóg nie powstrzymuje swojego gniewu przed Nim ukorzyli się pomocnicy Rahaba.
Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.
Jakże ja zdołam Mu odpowiedzieć, czy wobec Niego dobrać słowa.
Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?
Jemu choćbym miał słuszność – nie wolno odpowiedzieć, więc Tego, co mnie potępia, muszę błagać o miłosierdzie.
Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.
Gdybym Go wzywał oraz gdyby mi odpowiedział – jeszcze nie uwierzyłbym, że wysłucha mojego głosu.
Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:
Raczej rozsrożyłby się na mnie w burzy i bez przyczyny mnożył me rany.
Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;
Nie dopuścił abym odetchnął, lecz nasycił mnie gorzkim bólem.
Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.
Gdybym się udał do siły – oto On mocniejszy; a jeżeli do sądu – kto mnie z Nim sprowadzi na rozprawę?
Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?
Choćbym miał słuszność – moje własne usta musiałyby mnie potępić, i choćbym się czynił niewinnym – jednak On wykazałby mi przewrotność.
Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.
Ja jestem niewinny! Co mi po moim życiu? Gardzę moim istnieniem!
Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.
Wszystko mi jedno, dlatego to wypowiadam: On zgładza zarówno pobożnego, jak i niegodziwego.
Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;
Gdy Jego bicz nagle zabija, jeszcze urąga rozpaczy niewinnych.
Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;
Ziemia jest wydana w moc niegodziwych, wzrok jej sędziów też się zakrywa; jeśli On tego nie sprawia – to któż inny?
Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?
Lecz moje dni przeminęły chyżej niż goniec, przeleciały i nie doznały szczęścia.
Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.
Przemknęły jak czółna z trzciny; niby orzeł, co spuszcza się do żeru.
Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.
Kiedy sobie pomyślę: Zapomnę o moim żalu, zaniecham mojej niechęci oraz spojrzę pogodnie.
Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:
Wtedy lękam się wszystkich utrapień; bowiem wiem, że mi nie przepuści.
Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.
Ja, przecież ja muszę być niegodziwym! Czemu jeszcze na próżno się wysilać?
Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?
Choćbym się wykąpał w śnieżnej wodzie i moje ręce mył ługiem –
A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:
to byś jednak zanurzył mnie w kałuży i brzydziły by się mnie moje szaty.
Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.
Gdyż On nie jest jak ja – człowiekiem, abym Mu mógł odpowiedzieć, byśmy razem stanęli do sądu.
Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.
Nie ma między nami rozjemcy, co by rękę położył na nas obu.
Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.
Niech odejmie ode mnie swój bat i niech mnie nie trwoży Jego groza.
Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;
Wtedy potrafię mówić, nie obawiając się Go – gdyż nie czuję się takim u siebie.
Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.