Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 10
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Obrzydziłem sobie me życie, to też swobodnie wyleję moją skargę nad sobą i w goryczy mej duszy będę mówił.
Moja dusza zmęczona jest życiem; dam upust swemu narzekaniu, będę mówił w goryczy swej duszy.
Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie; powiedz mi, czemu mnie zwalczasz?
Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie. Oznajmij mi, czemu wiedziesz ze mną spór?
Cóż ci za pożytek z tego, że mnie ciemiężysz; że porzucasz dzieło Twych rąk, a planom niegodziwych przyświecasz?
Czy dobrze ci z tym, że mnie uciskasz, że odrzucasz dzieło swoich rąk i sprzyjasz radzie niegodziwych?
Czy masz cielesne oczy? Albo, czy widzisz tak, jak widzą ludzie?
Czy masz oczy cielesne? Czy widzisz, jak człowiek widzi?
Czy Twe dni są jak dni człowieka, albo czy Twoje lata, jak lata ludzkie,
Czy twoje dni są jak dni człowieka, a twoje lata jak lata ludzkie;
że poszukujesz mej winy i pytasz o mój grzech?
Że się wywiadujesz o moją nieprawość i dochodzisz mojego grzechu?
Przecież wiesz, że jestem niewinny i że nie ma nikogo, kto by wybawił z Twojej ręki.
Ty wiesz, że nie jestem niegodziwy i nikt nie wyrwie mnie z twoich rąk.
Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć?
Twoje ręce ukształtowały mnie i uczyniły mnie całego ze wszystkich stron, lecz mnie niszczysz.
O, pamiętaj, że uformowałeś mnie jak glinę; a miałbyś mnie znowu w proch obrócić?
Pamiętaj, proszę, że ulepiłeś mnie jak glinę; czy obrócisz mnie w proch?
Czyż nie rozlałeś mnie jak mleko i nie zgęściłeś mnie jak ser?
Czy nie wylałeś mnie jak mleko i nie sprawiłeś, że jak ser stężałem?
Przyoblokłeś mnie w skórę i ciało; przeplotłeś mnie kośćmi i ścięgnami.
Przyoblekłeś mnie skórą i ciałem, a kośćmi i żyłami pospinałeś mnie.
Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia.
Obdarzyłeś mnie życiem i miłosierdziem, a twoja opatrzność strzegła mego ducha.
Chociaż to skryłeś w swoim sercu; wiem, że tak sobie umyśliłeś.
I chociaż ukryłeś to wszystko w swoim sercu, wiem jednak, że to jest z twojej woli.
Gdybym przewinił – wtedy byś mnie pilnował, by nie przepuścić mojej winy.
Jeśli grzeszę, ty to spostrzegasz i nie uwolnisz mnie od mojej nieprawości.
A gdybym czynił zło – biada mi! I choćbym był sprawiedliwy – to jednak nie mógłbym podnieść głowy, będąc przesycony hańbą i świadkiem mojej nędzy.
Jeśli jestem niegodziwy, biada mi, a choćbym też był sprawiedliwy, nie podniosę swojej głowy. Jestem syty hańby, zważ na moje utrapienie;
A gdyby się chciała podnieść, ścigałbyś mnie jak lew oraz doświadczał na mnie Swojej dziwnej mocy.
Gdyż go przybywa; gonisz mnie jak okrutny lew i zachowujesz się dziwnie wobec mnie.
Wyprowadziłbyś przede mnie coraz to nowych świadków, a Swój gniew wielokrotnie byś na mnie wywierał – wystawiając przeciwko mnie coraz to nowszy zastęp.
Stawiasz przeciwko mnie nowych świadków i pomnażasz nade mną swój gniew; wojsko za wojskiem naciera na mnie.
Czemu więc, wyprowadziłeś mnie z łona matki? Bodajbym skonał, zanim ujrzało mnie oko!
Czemu wyprowadziłeś mnie z łona? Obym umarł i nie widziało mnie żadne oko!
Obym był jakby mnie nigdy nie było, oby mnie zaraz z łona zaniesiono do grobu!
Byłbym, jakby mnie nie było, od łona zanieśliby mnie do grobu!
Nieliczne dni już mi zostały. Niech przestanie, odwróci się ode mnie, abym cokolwiek odżył!
Czy nie zostało mi niewiele dni? Przestań więc i odejdź ode mnie, abym nabrał trochę otuchy;
Zanim pójdę tam, skąd nie wrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci;
Zanim odejdę tam, skąd już nie powrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci;
do ziemi ciemnej jak północ, gdzie straszny mrok, zamieszanie, i tylko sama północ przyświeca.
Do ziemi ciemnej jak noc i do cienia śmierci i bezładu, gdzie świeci tylko ciemność.