Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 12
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
Wy zaprawdę, czy wy jedynie jesteście ludźmi, i z wami umrze mądrość?
Wieraście wy sami ludźmi? i z wamiż umrze mądrość?
Ja także mam rozum jak wy, nie jestem od was gorszy; i komu nie są znane podobne rzeczy?
Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
Stałem się pośmiewiskiem dla własnego przyjaciela, ja, który wzywając Boga, byłem wysłuchiwany; jestem pośmiewiskiem, ja, sprawiedliwy, nieskazitelny.
Pośmiewiskiem jestem przyjacielowi memu, który gdy woła do Boga, ozywa mu się; naśmiewiskiem jest sprawiedliwy i doskonały.
Pogarda nieszczęściu – tak należy uważać według wyobrażeń szczęśliwca; pchnięcie tym, którym się chwieje noga!
Ten, co jest upadku bliski, jest pochodnią wzgardzoną człowiekowi, według myśli pokoju zażywającemu.
Namioty łupieżców stoją bezpiecznie oraz bez troski żyją ci, którzy wzbudzają Boży gniew – wszyscy, co swego Boga trzymają w swojej pięści.
Spokojne i bezpieczne są namioty zbójców tych, którzy draźnią Boga, którym Bóg daje w ręce dobre rzeczy.
Zaprawdę, zapytaj zwierząt, a cię nauczą i odpowie ci ptactwo nieba.
A nawet pytaj się proszę bydląt, a one cię nauczą; i ptastwa niebieskiego, a oznajmi tobie.
Albo przemów do ziemi, a ci wskaże i objaśnią ci ryby morza.
Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.
Kto by w tym wszystkim nie poznał, że stworzyła to ręka WIEKUISTEGO.
Któż nie wie z tych wszystkich rzeczy, że to ręka Pańska sprawiła?
W czyjej mocy jest dusza wszelkiego stworzenia oraz duch wszelkiego ludzkiego ciała?
W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.
Czyż ucho nie ma próbować słów, tak jak podniebienie kosztuje pokarm?
Azaż nie ucho mowy doświadcza, jako usta pokarmu smakują?
Mądrość przebywa u sędziwych, a podczas długiego życia – i roztropność.
W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.
Ale u Niego samego jest tylko mądrość i moc, Jego jest rada i roztropność.
Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.
Gdy On burzy – wtedy nikt już nie odbuduje; kiedy On kogoś zamknie – wtedy nikt nie otworzy.
Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.
Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
Tylko przy Nim potęga i trwałość; do Niego należy zwiedziony i zwodziciel.
U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.
Doradców uprowadza boso, a sędziów ogłupia.
On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.
Zwalnia więzy królów oraz nakłada pęta na ich biodra.
On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.
Kapłanów wyprowadza boso oraz niweczy tych, co wydają się silnie utrwaleni.
Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
Odejmuje mowę nieodmiennym i pozbawia starców zdrowego sądu.
Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.
Wylewa wzgardę na szlachetnie urodzonych, a pas potężnych rozluźnia.
Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.
Z ciemności odsłania ukryte tajnie i wydobywa na światło mrok.
On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.
Daje wzrost narodom, by je następnie gubić; rozprzestrzenia narody, aby je uprowadzić.
Rozmnaża narody, i wytraca je; rozszerza lud, i umniejsza go.
Odbiera rozum naczelnikom ludu i daje im błądzić po bezdrożnej pustyni.
On odejmuje serca przełożonym ludu ziemi, a czyni, że błądzą po pustyni bezdrożnej;
W ciemności, bez światła macają oraz każe im się zataczać jak pijanym.
Że macają w ciemnościach, gdzie nie masz światłości, a sprawuje, że błądzą jako pijani.