Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 13
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Uważaj, to wszystko widziało moje oko, słyszało moje ucho i zrozumiało.
Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
Co wam wiadomo – wiem i ja; nie jestem od was gorszy.
Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.
Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
Bo, zaprawdę, wy jesteście jedynie zalepiaczami fałszu; razem marnymi pocieszycielami.
Boście wy sprawcy kłamstwa: wszyscyście wy lekarze nikczemni.
O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość.
Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust.
Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
Czy broniąc Boga chcecie pleść i z uwagi na Niego prawić mamidła?
Izali broniąc Boga mówić będziecie nieprawość? albo za nim mówić będziecie fałsz?
Czy też chcecie uwzględnić Jego oblicze i toczyć spór o Boga?
Czy się na osobę jego oglądać będziecie? Czy się o Boga będziecie spierać?
Czy byłoby to dobrze, gdyby was zbadał; czy też chcecie Go zwodzić, jak się zwodzi człowieka?
Zaż to dobrze będzie, gdy on was będzie próbował? Zaż, jako człowiek oszukany bywa, tak wy go oszukacie?
Zaiste, że was skarci; On was skarci, jeśli skrycie uwzględniacie Jego oblicze.
Zaiste karać was będzie, jeźlibyście skrycie twarz jego przyjmowali.
Czyż nie zatrwoży was Jego majestat i lęk przed Nim na was nie spadnie?
Izali zacność jego nie ustraszy was? a strach jego nie przypadnie na was?
Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota.
Pamiątki wasze podobne są popiołowi, a wyniosłość wasza kupie błota.
Zostawcie mnie, abym mógł mówić i niech przyjdzie na mnie, co chce.
Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści.
Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe?
Przecież i tak mnie uśmierci; już nie mam nadziei. Ale przed Jego obliczem chcę obronić moje postępowanie.
Oto, choćby mię i zabił, przecię w nim będę ufał; wszakże dróg moich przed obliczem jego będę bronił.
On sam jest dla mnie ratunkiem, a obłudnik nie może przed Nim stanąć.
Onci sam będzie zbawieniem mojem, ale przed oblicze jego obłudnik nie przyjdzie;
Zatem posłuchajcie uważnie mojego wyznania i niech moje wyjaśnienie dojdzie do waszych uszu.
Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność.
Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.
Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
Tylko nie czyń mi tych dwóch rzeczy, a nie będę się skrywał przed Twym obliczem.
Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyń ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.
Usuń ode mnie Twoją rękę, a Twa groza niech mnie nie trwoży.
Rękę twoję odemnie oddal, a strach twój niech mną nie trwoży.
Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj.
Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
Ile jest moich win i grzechów? Wskaż mi moje występki i zbrodnie!
Wieleż jest nieprawości i grzechów moich? przestępstwo moje, grzech mój pokaż mi.
Czemu zakrywasz Twoje oblicze i uważasz mnie za Swojego wroga?
Przeczże oblicze twoje zakrywasz, a poczytasz mię sobie za nieprzyjaciela?
Czyżbyś straszył liść na wietrze i ścigał suche źdźbło?
Izali skruszysz liść chwiejący się? a źdźbło suche gonić będziesz?
Gdyż piszesz na mnie gorzki wyrok i dajesz mi w dziedzictwie winy mojej młodości.
Albowiem piszesz przeciwko mnie gorzkości, a przywłaszczasz mi nieprawość młodości mojej;
Bo moje nogi kładziesz w pęta i śledzisz wszystkie me ścieżki, na terenie wyrzeźbiając ślady mych stóp.
I włożyłeś w pęta nogi moje, a podstrzegasz wszystkich ścieżek moich, i na ślad nóg moich następujesz.
A człowiek się rozpada jakby toczony próchnem i jak szata, którą zżarł mól.
Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.