Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 18
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Bildat z Szuach odparł, mówiąc:
A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
Jak długo zamierzacie urządzać te łowy na słowa? Pomyślcie, a potem pomówimy.
Dokądże nie uczynicie końca mowom? pomyślcie pierwej, a potem mówić będziemy.
Czemu my jesteśmy uważani jako bydło, uważani jako umysłowo zakuci w waszych oczach?
Czemuż nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie.
Ty, który sam się rozszarpujesz w swoim gniewie – czy z twojego powodu ziemia powinna być wyludnioną, albo skała ma się usunąć ze swego miejsca?
Ty, który duszę twoję tracisz w zapalczywości twojej, azaż dla ciebie będzie opuszczona ziemia, a będą przeniesione skały z miejsca swego?
Bo jednak światło niegodziwego gaśnie, a płomień jego ogniska nie świeci.
Owszem, światłość niepobożnych zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich.
W jego namiocie jasność się ściemnia, a jego pochodnia nad nim gaśnie.
Światło się zaćmi w przybytku jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie.
Jego dzielne kroki się skracają i strąca go w przepaść jego własny zamiar.
Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego.
Bowiem własnymi stopami bywa wpędzany w sieć i musi chodzić po plecionce.
Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie.
Za piętę chwyta go potrzask oraz silnie trzymają go sidła.
Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca.
Pętla ukryta jest przy ziemi, a pułapka na niego na ścieżce.
Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce.
Zewsząd trwożą go strachy i płoszą na każdym kroku.
Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego.
Łaknie go niedola, zaś u jego boku przygotowana jest klęska.
Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego.
Pierworodny śmierci pożera włókna jego skóry oraz pochłania jego członki.
Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci.
Zostaje wyrwany ze swego namiotu, w którym uważał się za bezpiecznego oraz pędzi do króla strachów.
Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów.
To, co do niego nie należy, osiada w jego namiocie, a na jego siedzibę sypią siarkę.
Będzie mieszkał strach w przybytku jego, chociaż nie był jego, a siarką będzie potrząśnione mieszkanie jego.
Jego korzenie usychają od dołu, a jego gałęzie z wierzchu więdną.
Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego.
Jego pamięć znika z ziemi, a jego imienia nie wspominają na ulicach.
Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.
Od światła wyrzucają go do ciemności; wypędzają go z okręgu świata.
Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go.
W jego rodzinie nie pozostaje mu ani syn, ani wnuk i nie ma niedobitka w jego mieszkaniu.
Nie będzie syn ani wnuk między ludem jego, i nikt nie pozostanie w mieszkaniach jego.
Potomni przerażają się jego dolą, a jego przodków ogarnia zgroza.
Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.
Tak oto bywa z mieszkaniem szalbierza; takim jest miejsce tego, co nie znał Boga.
Takoweć są mieszkania niezbożnego, i do tego przychodzi temu, który nie zna Boga.