Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 17
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Mój duch jest złamany, moje dni przygasły, groby czekają.
Dech mój skażony jest; dni moje giną; groby mię czekają.
A tu jeszcze stroją ze mnie drwiny; moje oko musi spoczywać na ich obelgach.
Zaiste naśmiewcy są przy mnie, a w ich draźnieniu mieszka oko moje.
O, złóż za mnie rękojmię, wstaw się za mną do samego Siebie! Kto by inny dał za mnie poręczenie?
Staw mi, proszę, rękojmię za się. Któż jest ten? Niech mi na to da rękę.
Bo zamknąłeś ich serce dla zrozumienia; dlatego im nie pozwolisz mnie przemóc.
Boś serce ich ukrył przed wyrozumieniem; przetoż ich nie wywyższysz.
Kto zdradza przyjaciół przy podziale łupów, tego oczy własnych dzieci zanikają.
Kto pochlebia przyjaciołom, oczy synów jego ustaną.
Bóg mnie wystawił na przysłowie ludziom, na takiego, któremu plują w twarz.
Wystawił mię zaiste na przypowieść ludziom, i jako śmiechowisko przed nimi.
Od utrapień zamroczyło się moje oko, a moje wszystkie członki są jak cień.
Zaćmione jest dla żałości oko moje, a wszystkie myśli moje są jako cień.
Wzdrygają się nad tym szczerzy, a niewinny obrusza się nad szalbierzem.
Zdumieją się szczerzy nad tem; a niewinny przeciwko obłudnikowi powstanie.
Jednak sprawiedliwy trzyma się swojej drogi, oraz nabiera wytrwałości ten, kto jest czystych rąk.
Będzie się trzymał sprawiedliwy drogi swojej; a kto ma czyste ręce, przyczyni mocy.
A wy wszyscy przyjdźcie na nowo, tylko przyjdźcie! Jednak nie znajdę wśród was mędrca.
Wy tedy wszyscy nawróćcie się, a pójdźcie, proszę; bo nie znajduję między wami mądrego.
Moje dni przeminęły, moje zamysły się zerwały; te, które były własnością mego serca.
Dni moje przeminęły; myśli moje rozerwane są, to jest, zamysły serca mego.
Noc chcą przekształcić w dzień, zbliżyć światło w obecności ciemności.
Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości.
Jeśli jednak muszę czekać na Krainę Umarłych, jako na dom, i w ciemności usłać me łoże;
Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje.
jeśli mam wołać do grobu: Ty jesteś moim ojcem, zaś do robactwa: Matko i moja siostro;
Do dołu rzekę: Ojcem moim jesteś; a do robaków: Wy jesteście matką moją, i siostrą moją.
gdzież jest wtedy moja nadzieja? Tak, moja nadzieja; kto ją wyśledzi?
Bo gdzież teraz jest nadzieja moja? a oczekiwanie moje któż ogląda?
Zstępuję ku zaworom Krainy Umarłych, więc razem ułożymy się w prochu.
W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.