Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 21
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
A odpowiadając Ijob rzekł:
Słuchajcie, słuchajcie mojej mowy, i niech mi to będzie od was pocieszeniem.
Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
Znieście mnie, choćbym był dla was ciężarem; a po moim przemówieniu, niech każdy mi urąga.
Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
Czy przeciw ludziom zwraca się moja skarga? Jakbym wtedy zdołał zachować cierpliwość?
Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?
Spójrzcie na mnie oraz zdrętwiejcie, połóżcie dłoń na usta.
Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
Tak, kiedy o tym pomyślę – przerażam się, a dreszcz przenika moje ciało.
Bo co sobie wspomnę, tedy się lękam, a strach zdejmuje ciało moje.
Czemu niegodziwi zachowują życie; starzeją się, i wręcz wzmagają na sile?
Przeczże niepobożni żyją, starzeją się, i wzmagają się w bogactwa?
Razem z nimi, w ich obliczu rozwija się ich potomstwo, więc mają swe latorośle przed oczyma.
Nasienie ich trwałe jest przed obliczem ich z nimi, a rodzina ich przed oczyma ich.
Ich domy są bezpieczne, wolne od trwogi, nie dotyka ich Boża rózga.
Domy ich bezpieczne od strachu, a niemasz rózgi Bożej nad nimi.
Jego byk się parzy oraz nie psuje nasienia; jego krowa lekko zrzuca i nie roni.
Byk ich przypuszczon bywa, a nie traci nasienia; krowa ich rodzi, a nie pomiata.
Wypuszczają swoje pacholęta niby trzodę, zatem ich dzieci hasają.
Wypuszczają maluczkie dziatki swoje jako trzodę, a synowie ich wyskakują.
Wyśpiewują głośno przy bębnie i cytrze oraz cieszą się przy dźwiękach fletu.
Wykrzykają przy bębnie i przy harfie, a weselą się przy głosie muzyki.
W szczęściu spędzają swoje dni, po czym w mgnieniu oka zstępują do Krainy Umarłych.
Trawią w dobrem dni swoje, a we mgnieniu oka do grobu zstępują.
A przecież mawiali do Boga: Usuń się od nas, bo nie chcemy poznania Twoich dróg.
Którzy mawiają Bogu: Odejdź od nas; bo dróg twoich znać nie chcemy.
Kto jest tym Wszechmocnym, abyśmy mu służyli i jaki będzie dla nas pożytek, gdy do niego zwrócimy się z prośbą?
Któż jest Wszechmocny, abyśmy mu służyli? a cóż nam to pomoże, choćbyśmy mu się modlili?
Zaprawdę, nie w ich mocy było ich szczęście – mówię to, chociaż myśl niegodziwych jest daleka ode mnie.
Ale oto, dobra ich nie są w rękach ich; przetoż rada niepobożnych daleka jest odemnie.
Czy często gaśnie pochodnia niegodziwych oraz przypada na nich zguba? Czy często wydziela im losy w swoim gniewie?
Częstoż pochodnia niepobożnych gaśnie? a zginienie ich przychodzi na nich? Oddziela im Bóg boleści w gniewie swoim.
A przecież są jak źdźbło wobec wiatru; jak plewa, którą porywa wicher.
Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.
Bóg składa utrapienie dla swych dzieci. Niech mu samemu zapłaci, by to odczuł.
Bo Bóg chowa synom jego pomstę jego; nadgradza mu, aby to poczuł.
Niech jego własne oczy zobaczą zgubę i niech sam pije z zapalczywości Wszechmocnego.
Oglądają oczy jego nieszczęście swoje, a z popędliwości Wszechmocnego pić będzie.
Bo cóż go obejdzie jego dom, gdy będzie po nim, kiedy liczba jego miesięcy zostanie obliczoną?
Co za staranie jego o domu jego po nim, gdyż liczba miesięcy jego umniejszona jest?
Czy Boga można uczyć poznania; Jego, który sądzi niebiosa?
Izali Boga kto nauczy umiejętności, gdyż on wysokich sądzi?
Jeden umiera w pełni pomyślności, zewsząd bezpieczny i spokojny;
Ten umiera w doskonałej sile swojej, gdy zewsząd bezpieczny i spokojny jest;
jego kadzie napełnione są mlekiem, a szpik jego kości – napojony.
Gdy piersi jego pełne są mleka, a szpik kości jego odwilża się,
A inny umiera w goryczy duszy, gdyż nigdy nie zakosztował szczęścia.
Inny zaś umiera w gorzkości ducha, który nie jadał z uciechą.
Wspólnie ułożyli się w prochu i obu pokrywa robactwo.
Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją.
Oto znam wasze myśli i zamysły, którymi mnie krzywdzicie.
Oto ja znam myśli wasze i zamysły, które przeciwko mnie złośliwie zmyślacie.
Bo powiadacie: Gdzie jest dom tyrana? Gdzie namiot, co niegodziwcom służy za schronienie?
Bo mówicie: Gdzież jest dom książęcy? gdzie namiot przybytków niepobożnych?
Czemu więc po drodze nie pytaliście przechodniów oraz nie poznaliście ich dowodów,
Izaliście nie pytali podróżnych? a znaków ich izali znać nie chcecie?
że w dzień klęski zły bywa oszczędzany, a w dzień gniewu zostają uprowadzeni na bezpieczne miejsce?
Że w dzień zatracenia zły zachowany bywa, w dzień, którego gniew przywiedziony bywa.
Kto mu w twarz wytyka jego drogę? Spełnił – któż mu za to odpłaci?
Któż mu oznajmi w oczy drogę jego? a to, co czynił, kto mu odpłaci?
A kiedy zostanie wyprowadzony do grobów, jeszcze trzymają straż przy jego kurhanie.
Wszakże i on do grobów zaprowadzony będzie, a w kupie umarłych zawżdy zostanie.
Słodkie są mu skiby doliny, a za nim, jak i przed nim, ciągnie się niezliczony tłum.
Słodnieją mu bryły grobowe, i ciągnie za sobą wszystkich ludzi; a tych, którzy go poprzedzili, niemasz liczby.
Więc jakże możecie mnie tak błaho pocieszać; przecież wasze odpowiedzi pozostają obłudą.
Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?