Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 23
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
A odpowiadając Ijob rzekł:
Jeszcze dzisiaj muszę uskarżać się w goryczy, bo ciężko leży na mym westchnieniu moja ręka.
Czemuż jeszcze uporem zowiecie narzekanie moje, choć bieda moja cięższa jest niż wzdychanie moje?
Gdyby mi ktoś oznajmił, gdzie Go mogę znaleźć, szedłbym aż do Jego siedziby.
Obym wiedział, gdziebym go mógł znaleść, szedłbym aż do stolicy jego.
Przedłożyłbym Mu moją sprawę, a me usta napełnił dowodami.
Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.
Pragnął bym poznać słowa, które by mi powiedział i zrozumieć, co mi oświadczy.
Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
Czy będzie się ze mną spierał wielkością Swojej siły? Nie. Gdyby tylko zechciał zwrócić na mnie uwagę,
Izaż się w wielkości siły swojej będzie spierał ze mną? Nie; i owszem sam mi doda siły.
wtedy ja, będąc prostolinijny, bym się z Nim prawował, więc zostałbym przez mojego sędziego uwolniony na zawsze.
Tamby się człowiek szczery rozprawił z nim, i byłbym wolnym wiecznie od sędziego mego.
Ale oto, gdy idę naprzód nie ma Go, a kiedy wstecz – też Go nie zauważam.
Ale oto, pójdęli wprost, niemasz go; a jeźli nazad, nie dojdę go.
Po lewej, choć może działa – nie mogę Go dojrzeć; ukrywa się po prawej – ale też Go nie ujrzę.
Pójdęli w lewo, choćby zatrudniony był, nie oglądam go; ukryłliby się w prawo, nie ujrzę go,
Gdyby poznał drogę, którą szedłem i gdyby mnie doświadczył – okazałbym się jak złoto.
Gdyż on zna drogę moję; a będzieli mię doświadczał, jako złoto wynijdę.
Moja stopa trzymała się silnie Jego śladów; przestrzegałem Jego drogi i nie zbaczałem.
Śladu jego trzymała się noga moja; drogim jego przestrzegał, a nie zstępowałem z niej.
Nie odchodziłem od przykazań Jego ust; słowa Jego ust chowałem w swoim wnętrzu.
Od przykazania ust jego nie odchylałem się; owszem, postanowiłem u siebie zachować słowa ust jego.
On jednak trwa przy jednym – któż Go powstrzyma? Jego istota zapragnęła i dlatego to spełnia.
Jeźli on przy swem stanie, któż go odwróci? bo co dusza jego żąda, to uczyni:
Tak, spełni co mi przeznaczył; a powziął jeszcze więcej podobnych postanowień.
Bo on wykona, co postanowił o mnie, a takowych przykładów dosyć jest u niego.
Dlatego, gdy to rozważam, trwożę się przed Jego obliczem i przed Nim drżę.
Przetoż od oblicza jego strwożyłem się, a uważając to, lękam się go.
Tak, Bóg doprowadził moje serce do lęku; Wszechmocny mnie przeraził.
Bóg zemdlił serce moje, a Wszechmocny zatrwożył mną.
Ponieważ nie czułem się zniweczony ani widokiem ciemności, ani moim obliczem, które pokryło nieszczęście.
Tak, żem mało nie zginął od ciemności; bo przed oblicznością moją nie zakrył zamroczenia.