Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 24
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Czemu przez Wszechmocnego nie są ustalone czasy, oraz ci, którzy Go poznali, nie mogą zobaczyć Jego dni.
Czemuż od Wszechmocnego nie są zakryte czasy? a którzy go znają, nie widzą dni jego?
Niegodziwi przesuwają granice, zagrabiają i pasą trzody.
Niezbożni granice przenoszą, trzody zabierają i pasą.
Porywają osły sierotom i w zastaw zabierają krowę wdowy.
Osła sierotek zajmują, a wołu od wdowy w zastawie biorą.
Biednych spychają z drogi; zatem nędzarze ziemi muszą się razem kryć.
Spychają ubogich z drogi; spólnie się muszą nędzni kryć na ziemi.
Oto biedni wychodzą na swój trud jak dzikie osły z pustyni, szukając gorliwie pożywienia – step daje im chleb dla dzieci.
Oto jako leśne osły w puszczach wychodzą na robotę swoję, wstawając rano na łupiestwo; pustynia jest chlebem ich, i dzieci ich.
Na polu zżynają jego mieszane ziarno i podbierają z winnicy niegodziwych.
Na polu ubogiego pożynają zboże, a niepobożni z winnic zbierają.
Nago nocują z powodu braku odzieży i nie mają okrycia na zimnie.
Nagich nocować przymuszają bez odzienia, którzy się nie mają czem nakryć na zimnie.
Na wskroś mokną pod ulewą w górach i z braku schronienia tulą się do skały.
Powodzią gór zmaczani bywają, nie mając mieszkania przytulają się do skały.
Niegodziwi od piersi porywają sierotę i biorą to, co jest na biednym.
Porywają sierotkę od piersi, a od ubogiego biorą zastaw.
Dają im chodzić nago, bez odzieży oraz o głodzie znosić snopy.
Nagiemu dopuszczają chodzić bez odzienia, a o głodzie chowają tych, którzy ich snopy noszą.
Między murami wydeptują oliwę, tłoczą prasy, a przy tym pragną.
A ci, którzy między murami ich wyciskają oliwę i prasy tłoczą, pragną.
Z miast rozlegają się ludzkie jęki, lamentuje dusza mordowanych, ale Bóg na tą ohydę nie zważa.
Ludzie w mieście wzdychają, a dusze zabitych wołają, a Bóg temu wstrętu nie czyni.
To oni należą do zawziętych wrogów światła; ci, którzy nie znają Jego dróg i nie postali na Jego szlakach.
Cić to są, którzy się sprzeciwiają światłości, a nie znają dróg jej, ani stanęli na ścieszkach jej.
Opryszek zrywa się świtem, zabija bezbronnych i biednych, a w nocy zakrada się jako złodziej.
Raniuczko wstaje mężobójca, zabija ubogiego i niedostatecznego, a w nocy jest jako złodziej.
Oko cudzołożnika pilnuje zmierzchu, mówiąc: Nie ujrzy mnie żaden wzrok, bo na twarz położyłem zasłonę.
Oko cudzołożnika pilnuje zmierzku, mówiąc: Nie ujrzy mię nikt; i zakrywa oblicze swe.
W ciemności włamują się do domów, które za dnia wyznaczyli; nie chcą znać światła.
Podkopywają w ciemności domy, które sobie naznaczyli, i nienawidzą światła.
Bowiem śmiertelny mrok jest dla nich wspólnie porankiem, bo dobrze są obeznani ze strachami śmiertelnej pomroki.
Ale zaranek jest im jako cień śmierci; jeźli ich kto pozna, przypada na nich strach cienia śmierci.
Lekko się unoszą na powierzchni wody, ich udział na ziemi jest przeklęty; nie kierują się na drogę do swych winnic.
Lekkimi są na wodach; przeklęty dział ich na ziemi; nie patrzą na drogę wolną.
Jak posucha i upał trawi śnieżne wody, tak też i grób grzeszników.
Jako susza i gorącość trawią wody śnieżne, tak grób grzeszników.
Zapomina go żywot matki, lubuje się w nim robactwo. Nie wspominają go więcej, bowiem niesprawiedliwość łamie się jak drzewo.
Zapomina go żywot matki jego, a robak słodkość z niego czuje; niemasz więcej pamiątki jego, a nieprawość połamana jest jako drzewo.
On, co to nękał niepłodną, która nie rodziła, a wdowie nie świadczył nic dobrego.
Roztrąca niepłodną, która nierodziła, a wdowie nie czyni dobrze.
A jednak Bóg długo go utrzymuje Swoją siłą, dźwiga na nowo, choć zwątpił już o życie.
Pociąga też mocarzy możnością swoją: a gdy na nich powstał, zwątpili o żywocie swoim.
Daje mu byt bezpieczny, na którym może się oprzeć; Jego oczy czuwają nad ich drogami.
Daje mu Bóg, na czemby bezpiecznie spolegać mógł: wszakże oczy jego patrzą na drogi ich.
Wysoko się podnoszą i tylko chwila, a ich nie ma. Zaś kiedy padli, jak wszyscy inni zostają zebrani, i niby wierzch kłosa są ścięci.
Na chwilę wywyższeni są, alić ich niemasz; zniżeni i ściśnieni będą jako inni wszyscy, a jako wierzch kłosa ścięci będą.
Jeżeli nie tak bywa – któż mi dowiedzie kłamstwa oraz w niwecz obróci moje słowo?
A jeźli nie tak jest, gdzież jest ten, coby mi zadał kłamstwo, a coby obrócił wniwecz słowa moje?