Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 24
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Czemu przez Wszechmocnego nie są ustalone czasy, oraz ci, którzy Go poznali, nie mogą zobaczyć Jego dni.
Czemu, skoro od Wszechmocnego nie są zakryte czasy, ci, którzy go znają, nie widzą jego dni?
Niegodziwi przesuwają granice, zagrabiają i pasą trzody.
Niektórzy przesuwają granice, zabierają trzody i pasą je.
Porywają osły sierotom i w zastaw zabierają krowę wdowy.
Osła sierot pędzą i wołu wdowy biorą w zastaw.
Biednych spychają z drogi; zatem nędzarze ziemi muszą się razem kryć.
Spychają z drogi ubogich, biedni ziemi muszą się kryć razem.
Oto biedni wychodzą na swój trud jak dzikie osły z pustyni, szukając gorliwie pożywienia – step daje im chleb dla dzieci.
Oto jak dzikie osły na pustyni wychodzą oni do swojej pracy, wstając rano na łup. Pustynia wydaje chleb dla nich oraz ich dzieci.
Na polu zżynają jego mieszane ziarno i podbierają z winnicy niegodziwych.
Na polu żną zboże i zbierają grona w winnicy niegodziwych.
Nago nocują z powodu braku odzieży i nie mają okrycia na zimnie.
Nagich zmuszają do nocowania bez ubrania, tak że nie mają czym się nakryć w czasie chłodów;
Na wskroś mokną pod ulewą w górach i z braku schronienia tulą się do skały.
Przemoczeni ulewą górską, bez schronienia przytulają się do skały.
Niegodziwi od piersi porywają sierotę i biorą to, co jest na biednym.
Odrywają od piersi sieroty, od ubogiego biorą zastaw.
Dają im chodzić nago, bez odzieży oraz o głodzie znosić snopy.
Nagiego zmuszają do chodzenia bez ubrania, a głodnym zabierają snopy.
Między murami wydeptują oliwę, tłoczą prasy, a przy tym pragną.
A ci, którzy pośród ich murów wyciskają oliwę i tłoczą w prasach, są spragnieni.
Z miast rozlegają się ludzkie jęki, lamentuje dusza mordowanych, ale Bóg na tą ohydę nie zważa.
Ludzie w mieście wzdychają, dusze śmiertelnie rannych wołają, a Bóg im w tym nie przeszkadza.
To oni należą do zawziętych wrogów światła; ci, którzy nie znają Jego dróg i nie postali na Jego szlakach.
To są ci, którzy się sprzeciwiają światłości, nie znają jej dróg ani nie trwają na jej ścieżkach.
Opryszek zrywa się świtem, zabija bezbronnych i biednych, a w nocy zakrada się jako złodziej.
Morderca wstaje przed świtem i zabija ubogiego i potrzebującego, a w nocy jest jak złodziej.
Oko cudzołożnika pilnuje zmierzchu, mówiąc: Nie ujrzy mnie żaden wzrok, bo na twarz położyłem zasłonę.
Oko cudzołożnika czeka na zmierzch, mówiąc: Nikt mnie nie zobaczy, i zakrywa on swoje oblicze.
W ciemności włamują się do domów, które za dnia wyznaczyli; nie chcą znać światła.
W ciemności podkopują domy, które sobie za dnia oznaczyli, nie znają światła.
Bowiem śmiertelny mrok jest dla nich wspólnie porankiem, bo dobrze są obeznani ze strachami śmiertelnej pomroki.
Dla nich bowiem poranek jest jak cień śmierci. Jeśli ktoś ich rozpozna, ogarnia ich strach cienia śmierci.
Lekko się unoszą na powierzchni wody, ich udział na ziemi jest przeklęty; nie kierują się na drogę do swych winnic.
Lekko unoszą się na wodach, przeklęty jest ich dział na ziemi, nie patrzą na drogę do winnic.
Jak posucha i upał trawi śnieżne wody, tak też i grób grzeszników.
Jak susza i upał trawią wody śniegu, tak grób trawi grzeszników.
Zapomina go żywot matki, lubuje się w nim robactwo. Nie wspominają go więcej, bowiem niesprawiedliwość łamie się jak drzewo.
Zapomni o nim łono jego matki, a robak będzie się nim karmić jak słodyczą; nikt go więcej nie wspomni, a nieprawość zostanie połamana jak drzewo.
On, co to nękał niepłodną, która nie rodziła, a wdowie nie świadczył nic dobrego.
Dręczy niepłodną, która nie rodziła, a wdowie nie czyni dobra.
A jednak Bóg długo go utrzymuje Swoją siłą, dźwiga na nowo, choć zwątpił już o życie.
Pociąga też mocarzy swoją siłą; gdy powstaje, nikt nie jest pewien swego życia.
Daje mu byt bezpieczny, na którym może się oprzeć; Jego oczy czuwają nad ich drogami.
Dano mu, że może oprzeć się bezpiecznie; jego oczy jednak patrzą na ich drogi.
Wysoko się podnoszą i tylko chwila, a ich nie ma. Zaś kiedy padli, jak wszyscy inni zostają zebrani, i niby wierzch kłosa są ścięci.
Na chwilę zostali wywyższeni, ale już ich nie ma; zostali poniżeni i ściśnieni jak wszyscy inni, a jak wierzch kłosa zostaną wycięci.
Jeżeli nie tak bywa – któż mi dowiedzie kłamstwa oraz w niwecz obróci moje słowo?
A jeśli tak nie jest, kto mi udowodni kłamstwo i obróci wniwecz moje słowa?