Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 23
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
Wtedy Hiob odpowiedział:
Jeszcze dzisiaj muszę uskarżać się w goryczy, bo ciężko leży na mym westchnieniu moja ręka.
Również dziś moja skarga jest gorzka, choć moje nieszczęście jest cięższe niż moje jęki.
Gdyby mi ktoś oznajmił, gdzie Go mogę znaleźć, szedłbym aż do Jego siedziby.
O gdybym wiedział, gdzie mógłbym go znaleźć, udałbym się aż do jego tronu.
Przedłożyłbym Mu moją sprawę, a me usta napełnił dowodami.
Przedstawiłbym mu swoją sprawę, a moje usta napełniłbym dowodami;
Pragnął bym poznać słowa, które by mi powiedział i zrozumieć, co mi oświadczy.
Poznałbym słowa jego odpowiedzi i zrozumiałbym, co chce mi powiedzieć.
Czy będzie się ze mną spierał wielkością Swojej siły? Nie. Gdyby tylko zechciał zwrócić na mnie uwagę,
Czy w swojej wielkiej mocy będzie się spierał ze mną? Nie, raczej sam doda mi siły.
wtedy ja, będąc prostolinijny, bym się z Nim prawował, więc zostałbym przez mojego sędziego uwolniony na zawsze.
Tam człowiek prawy rozprawiałby z nim, a ja na zawsze byłbym wolny od mojego sędziego.
Ale oto, gdy idę naprzód nie ma Go, a kiedy wstecz – też Go nie zauważam.
Ale oto idę prosto, a jego nie ma; cofam się, a nie dostrzegam go.
Po lewej, choć może działa – nie mogę Go dojrzeć; ukrywa się po prawej – ale też Go nie ujrzę.
Idę w lewo, gdzie on działa, a nie oglądam go; idę na prawo, a nie widzę go.
Gdyby poznał drogę, którą szedłem i gdyby mnie doświadczył – okazałbym się jak złoto.
Gdyż on zna drogę, którą kroczę; kiedy mnie doświadczy, wyjdę jak złoto.
Moja stopa trzymała się silnie Jego śladów; przestrzegałem Jego drogi i nie zbaczałem.
Moja noga trzymała się jego śladu, przestrzegałem jego drogi i nie zbaczałem z niej.
Nie odchodziłem od przykazań Jego ust; słowa Jego ust chowałem w swoim wnętrzu.
Od przykazania jego ust nie odchodziłem; ceniłem słowa jego ust bardziej niż mój własny pokarm.
On jednak trwa przy jednym – któż Go powstrzyma? Jego istota zapragnęła i dlatego to spełnia.
Lecz on jest niezmienny, któż go odwróci? Czego bowiem jego dusza zapragnie, to uczyni;
Tak, spełni co mi przeznaczył; a powziął jeszcze więcej podobnych postanowień.
Bo on wykona, co postanowił o mnie; u niego jest wiele takich przykładów.
Dlatego, gdy to rozważam, trwożę się przed Jego obliczem i przed Nim drżę.
Dlatego drżę przed jego obliczem; gdy to rozważam, lękam się go.
Tak, Bóg doprowadził moje serce do lęku; Wszechmocny mnie przeraził.
Bóg osłabił moje serce, Wszechmocny mnie zatrwożył.
Ponieważ nie czułem się zniweczony ani widokiem ciemności, ani moim obliczem, które pokryło nieszczęście.
O mało bowiem nie zginąłem od ciemności, nie zakrył mroku przed moim obliczem.