Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 32
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;
A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;
wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.
Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.
Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.
Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.
Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.
Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.
Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.
Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.
I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.
I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.
Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.
Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.
Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.
Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.
Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.
Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.
Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.
Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.
Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.
Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.
I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;
Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.
Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.
Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.
Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.
Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.
Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?
Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.
Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.
Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.
Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.
Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.
Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.
Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.
Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.
Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.
Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.
Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.
Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.
Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?
Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.
Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.