Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 32

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;

ubg

A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;

2
nbg

wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.

ubg

Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.

3
nbg

Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.

ubg

Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.

4
nbg

Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.

ubg

Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.

5
nbg

Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.

ubg

Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.

6
nbg

I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.

ubg

I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.

7
nbg

Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.

ubg

Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.

8
nbg

Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.

ubg

Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.

9
nbg

Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.

ubg

Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.

10
nbg

Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.

ubg

Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.

11
nbg

Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.

ubg

Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.

12
nbg

Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.

ubg

I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;

13
nbg

Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.

ubg

I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.

14
nbg

Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.

ubg

Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.

15
nbg

Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.

ubg

Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.

16
nbg

Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?

ubg

Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.

17
nbg

Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.

ubg

Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.

18
nbg

Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.

ubg

Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.

19
nbg

Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.

ubg

Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.

20
nbg

Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.

ubg

Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.

21
nbg

Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.

ubg

Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.

22
nbg

Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?

ubg

Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.