Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 37
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Nad tym drży także moje serce i jakby wyskakuje ze swego miejsca.
A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.
O, słuchajcie, słuchajcie grzmienia Jego głosu oraz szumu, który wychodzi z Jego ust.
Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.
Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich kończynach ziemi.
Głos za nim huczy, grzmi głosem Swojego majestatu i nie powstrzymuje błyskawic, gdy Jego grom ma być słyszany.
Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
Bóg straszliwie grzmi swoim głosem – sprawuje wielkie rzeczy, których nie pojmujemy.
Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.
Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.
Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła.
Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
Zwierz cofa się do jaskini oraz wylega w swoich kniejach.
Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
Ze składu wychodzi burza, a mróz od rozpędzonych wichrów.
Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.
Od Bożego tchnienia wytwarza się lód oraz tężnieje przestwór wód.
Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.
Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.
A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
Wywołuje je jako karcącą rózgę, bądź jako owoc ziemi, bądź jako znak Jego łaski.
A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
Ijobie, skłoń na to ucho, zastanów się i rozważ te Boże cuda.
Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.
Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur?
Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności?
Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
W jaki sposób ogrzewają się twoje szaty, kiedy ucisza ziemię powiewem od południa?
Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?
Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?
Wskaż, co Mu mamy powiedzieć; bowiem nie potrafimy odpowiedzieć z powodu naszego mroku.
Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
Czy należy Go powiadomić, że chcę mówić? Czy człowiek kiedyś żądał, aby został zgładzony?
Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
Tak, nie można spoglądać na światło słońca, kiedy jasno świeci wśród chmur i gdy przeciąga wiatr, który je oczyszcza.
Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat.
Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.
Ale Wszechmocnego – Jego nie dościgniemy; On jest wzniosły potęgą, sądem i pełnią sprawiedliwości; nikogo nie gnębi.
Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.
Dlatego ludzie powinni się Go obawiać; bo On lekceważy wszystkich mądrych we własnym mniemaniu.
Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.