Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 6
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
O, gdyby zważono moje rozgoryczenie, a me nieszczęście włożono razem na szalę.
O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
Wtedy by się okazało, że jest cięższe niż piasek morski; dlatego nieskładne są moje słowa.
Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
Bo tkwią we mnie groty Wszechmocnego, a mój duch wsysa ich jad, który pali; nacierają na mnie grozy Boże.
Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
Czy dziki osioł ryczy na zielonym pastwisku? Albo, czy byk porykuje nad swoją sieczką?
Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
Czy można mdłą rzecz spożyć bez soli? Albo, czy jest smak w kleju białka?
Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
Czego wzdrygała się dotknąć moja dusza, to teraz leży jako nieczystość na moim chlebie.
Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
Bodajby się spełniło me życzenie, a Bóg urzeczywistnił mą nadzieję.
Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
Gdyby Bóg zechciał mnie skruszyć; gdyby puścił rękę, aby mnie odciąć.
Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
Wtedy miałbym to za pociechę i zachwycił się wśród okrutnej męczarni, że nie odrzucałem rozkazów Świętego.
Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
Jaka jest moja siła, bym jeszcze czekał? Jaki mój kres, bym przedłużał moją cierpliwość?
Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
Czyż moja siła to moc kamienia, albo czyż moje ciało jest z kruszcu?
Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
Czyż nie jestem zupełnie pozbawiony oparcia, a wytrwałość usunięto daleko ode mnie?
Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
Wątpiącemu należy się współczucie bliźniego, choćby odstępował od bojaźni przed Wszechmocnym.
Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?
Moi bracia zawiedli mnie jak potok; jak łożysko strug, które czasem wzbierają.
Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
Które zmętniały od lodu, a ponad nimi stwardniał śnieg.
Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.
Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
Ku nim zwracają się na swej drodze karawany – ciągną na pustkowie i giną.
Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
Wypatrują ich karawany Themy; za nimi tęsknią podróżne rzesze Szeby.
Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
Lecz doznały zawodu, kiedy im zaufały; zmieszały się, gdy przy nich stanęły.
Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
Tak, zaiste, i wy zeszliście w nicość; spoglądacie na zgrozę oraz się wzdrygacie.
Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
Czy mówiłem: Dajcie mi i ze swojego mienia składajcie za mnie dary?
Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
Wybawcie mnie z ręki ciemiężcy i odkupcie mnie z ręki tyrana?
I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
Nauczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi w czym zbłądziłem.
Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
O, jakże skuteczne są słowa prawdy! Ale czego dowodzi wasze napominanie?
O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
Czy zamierzacie strofować moje słowa i przewiewać mowy zrozpaczonego?
Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
Nawet o sierotę byście rzucali los i handlowali własnym przyjacielem.
I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
Zatem teraz raczcie się zwrócić ku mnie, bo przecież nie skłamię wam przed wami.
Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
O, zwróćcie się! Nie bądźcie nadal niesprawiedliwi! Tak, zwróćcie się, bo w tym jednym jeszcze przysługuje mi sprawiedliwość.
Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
Czy na moim języku jest niesprawiedliwość? Albo czy moje podniebienie nie wyczuwa niedoli?
A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?