Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 7

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika.

bg

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?

2
nbg

Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę.

bg

Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:

3
nbg

Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień.

bg

Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.

4
nbg

Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu.

bg

Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.

5
nbg

Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.

bg

Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

6
nbg

Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei.

bg

Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.

7
nbg

Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.

bg

Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.

8
nbg

Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.

bg

Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.

9
nbg

Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.

bg

Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

10
nbg

Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.

bg

Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

11
nbg

Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.

bg

Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.

12
nbg

Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą?

bg

Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?

13
nbg

Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści –

bg

Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

14
nbg

wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami.

bg

Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

15
nbg

Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet.

bg

A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.

16
nbg

Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.

bg

Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

17
nbg

Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?

bg

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

18
nbg

Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz?

bg

A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

19
nbg

Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

bg

Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

20
nbg

Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?

bg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

21
nbg

Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.

bg

Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.