Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 6
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Hiob zaś odpowiedział tymi słowami:
O, gdyby zważono moje rozgoryczenie, a me nieszczęście włożono razem na szalę.
O gdyby dokładnie zważono moją udrękę i włożono na szalę całe moje nieszczęście!
Wtedy by się okazało, że jest cięższe niż piasek morski; dlatego nieskładne są moje słowa.
Byłoby to cięższe niż piasek morski. Dlatego moje słowa plączą się.
Bo tkwią we mnie groty Wszechmocnego, a mój duch wsysa ich jad, który pali; nacierają na mnie grozy Boże.
Tkwią we mnie bowiem strzały Wszechmocnego, których jad osuszył mego ducha, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
Czy dziki osioł ryczy na zielonym pastwisku? Albo, czy byk porykuje nad swoją sieczką?
Czy dziki osioł ryczy, gdy ma trawę? Czy wół ryczy nad swoją paszą?
Czy można mdłą rzecz spożyć bez soli? Albo, czy jest smak w kleju białka?
Czy można zjeść niesmaczną rzecz bez soli? Czy ma jakiś smak białko jajka?
Czego wzdrygała się dotknąć moja dusza, to teraz leży jako nieczystość na moim chlebie.
Czego się przedtem moja dusza nie chciała dotknąć, jest to teraz moim bolesnym pokarmem.
Bodajby się spełniło me życzenie, a Bóg urzeczywistnił mą nadzieję.
Oby się spełniła moja prośba i Bóg dał mi to, czego pragnę!
Gdyby Bóg zechciał mnie skruszyć; gdyby puścił rękę, aby mnie odciąć.
Oby się Bogu spodobało to, aby mnie zniszczyć, aby opuścić rękę i mnie odciąć!
Wtedy miałbym to za pociechę i zachwycił się wśród okrutnej męczarni, że nie odrzucałem rozkazów Świętego.
Wtedy miałbym jeszcze pociechę chociaż pałam boleścią, niech Bóg mi nie folguje nie zataiłem bowiem słów Świętego.
Jaka jest moja siła, bym jeszcze czekał? Jaki mój kres, bym przedłużał moją cierpliwość?
Jaka jest moja siła, abym miał wytrwać? Jaki jest mój koniec, abym przedłużał swoje życie?
Czyż moja siła to moc kamienia, albo czyż moje ciało jest z kruszcu?
Czy moja siła jest siłą kamieni? Czy moje ciało jest ze spiżu?
Czyż nie jestem zupełnie pozbawiony oparcia, a wytrwałość usunięto daleko ode mnie?
Czy moja obrona nie jest we mnie? Czy mój rozsądek odszedł ode mnie?
Wątpiącemu należy się współczucie bliźniego, choćby odstępował od bojaźni przed Wszechmocnym.
Strapionemu należy się litość od przyjaciela, ale on opuścił bojaźń Wszechmogącego.
Moi bracia zawiedli mnie jak potok; jak łożysko strug, które czasem wzbierają.
Moi bracia zawiedli jak potok, odpływają jak gwałtowne potoki;
Które zmętniały od lodu, a ponad nimi stwardniał śnieg.
Które są mętne od lodu, w których śnieg się ukrywa;
Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.
W czasie roztopów znikają; w czasie upałów nikną ze swego miejsca.
Ku nim zwracają się na swej drodze karawany – ciągną na pustkowie i giną.
Wiją się ścieżki ich dróg; rozpływają się w nicość i giną.
Wypatrują ich karawany Themy; za nimi tęsknią podróżne rzesze Szeby.
Podróżni z Temy wypatrywali ich; wędrowcy z Seby pokładali w nich nadzieję.
Lecz doznały zawodu, kiedy im zaufały; zmieszały się, gdy przy nich stanęły.
Ale zawiedli się w oczekiwaniu, przyszli tam i zawstydzili się.
Tak, zaiste, i wy zeszliście w nicość; spoglądacie na zgrozę oraz się wzdrygacie.
Staliście się niczym; widzicie moją niedolę i lękacie się.
Czy mówiłem: Dajcie mi i ze swojego mienia składajcie za mnie dary?
Czy powiedziałem: Przynieście mi coś? lub: Dajcie mi z waszego majątku?
Wybawcie mnie z ręki ciemiężcy i odkupcie mnie z ręki tyrana?
Lub: Wybawcie mnie z rąk wroga? lub: Wykupcie mnie z rąk okrutników?
Nauczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi w czym zbłądziłem.
Pouczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi, w czym zbłądziłem.
O, jakże skuteczne są słowa prawdy! Ale czego dowodzi wasze napominanie?
O jak mocne są słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi wasze obwinianie?
Czy zamierzacie strofować moje słowa i przewiewać mowy zrozpaczonego?
Czy zamierzacie ganić moje słowa i mowę zrozpaczonego, jakby były wiatrem?
Nawet o sierotę byście rzucali los i handlowali własnym przyjacielem.
Nawet sierotę przytłaczacie i kopiecie doły pod swoim przyjacielem.
Zatem teraz raczcie się zwrócić ku mnie, bo przecież nie skłamię wam przed wami.
Teraz więc zechciejcie spojrzeć na mnie, a zobaczycie, czy kłamię wam w oczy.
O, zwróćcie się! Nie bądźcie nadal niesprawiedliwi! Tak, zwróćcie się, bo w tym jednym jeszcze przysługuje mi sprawiedliwość.
Zawróćcie, proszę, a niech nie będzie w was nieprawości; zawróćcie, a poznacie moją sprawiedliwość w tym.
Czy na moim języku jest niesprawiedliwość? Albo czy moje podniebienie nie wyczuwa niedoli?
Czy w moim języku jest nieprawość? Czy moje podniebienie nie rozeznaje przewrotności?