Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 6
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
Hiob zaś odpowiedział tymi słowami:
O, gdyby zważono moje rozgoryczenie, a me nieszczęście włożono razem na szalę.
O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
O gdyby dokładnie zważono moją udrękę i włożono na szalę całe moje nieszczęście!
Wtedy by się okazało, że jest cięższe niż piasek morski; dlatego nieskładne są moje słowa.
Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
Byłoby to cięższe niż piasek morski. Dlatego moje słowa plączą się.
Bo tkwią we mnie groty Wszechmocnego, a mój duch wsysa ich jad, który pali; nacierają na mnie grozy Boże.
Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
Tkwią we mnie bowiem strzały Wszechmocnego, których jad osuszył mego ducha, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
Czy dziki osioł ryczy na zielonym pastwisku? Albo, czy byk porykuje nad swoją sieczką?
Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
Czy dziki osioł ryczy, gdy ma trawę? Czy wół ryczy nad swoją paszą?
Czy można mdłą rzecz spożyć bez soli? Albo, czy jest smak w kleju białka?
Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
Czy można zjeść niesmaczną rzecz bez soli? Czy ma jakiś smak białko jajka?
Czego wzdrygała się dotknąć moja dusza, to teraz leży jako nieczystość na moim chlebie.
Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
Czego się przedtem moja dusza nie chciała dotknąć, jest to teraz moim bolesnym pokarmem.
Bodajby się spełniło me życzenie, a Bóg urzeczywistnił mą nadzieję.
Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
Oby się spełniła moja prośba i Bóg dał mi to, czego pragnę!
Gdyby Bóg zechciał mnie skruszyć; gdyby puścił rękę, aby mnie odciąć.
Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
Oby się Bogu spodobało to, aby mnie zniszczyć, aby opuścić rękę i mnie odciąć!
Wtedy miałbym to za pociechę i zachwycił się wśród okrutnej męczarni, że nie odrzucałem rozkazów Świętego.
Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
Wtedy miałbym jeszcze pociechę chociaż pałam boleścią, niech Bóg mi nie folguje nie zataiłem bowiem słów Świętego.
Jaka jest moja siła, bym jeszcze czekał? Jaki mój kres, bym przedłużał moją cierpliwość?
Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
Jaka jest moja siła, abym miał wytrwać? Jaki jest mój koniec, abym przedłużał swoje życie?
Czyż moja siła to moc kamienia, albo czyż moje ciało jest z kruszcu?
Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
Czy moja siła jest siłą kamieni? Czy moje ciało jest ze spiżu?
Czyż nie jestem zupełnie pozbawiony oparcia, a wytrwałość usunięto daleko ode mnie?
Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
Czy moja obrona nie jest we mnie? Czy mój rozsądek odszedł ode mnie?
Wątpiącemu należy się współczucie bliźniego, choćby odstępował od bojaźni przed Wszechmocnym.
Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?
Strapionemu należy się litość od przyjaciela, ale on opuścił bojaźń Wszechmogącego.
Moi bracia zawiedli mnie jak potok; jak łożysko strug, które czasem wzbierają.
Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
Moi bracia zawiedli jak potok, odpływają jak gwałtowne potoki;
Które zmętniały od lodu, a ponad nimi stwardniał śnieg.
Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
Które są mętne od lodu, w których śnieg się ukrywa;
Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.
Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
W czasie roztopów znikają; w czasie upałów nikną ze swego miejsca.
Ku nim zwracają się na swej drodze karawany – ciągną na pustkowie i giną.
Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
Wiją się ścieżki ich dróg; rozpływają się w nicość i giną.
Wypatrują ich karawany Themy; za nimi tęsknią podróżne rzesze Szeby.
Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
Podróżni z Temy wypatrywali ich; wędrowcy z Seby pokładali w nich nadzieję.
Lecz doznały zawodu, kiedy im zaufały; zmieszały się, gdy przy nich stanęły.
Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
Ale zawiedli się w oczekiwaniu, przyszli tam i zawstydzili się.
Tak, zaiste, i wy zeszliście w nicość; spoglądacie na zgrozę oraz się wzdrygacie.
Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
Staliście się niczym; widzicie moją niedolę i lękacie się.
Czy mówiłem: Dajcie mi i ze swojego mienia składajcie za mnie dary?
Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
Czy powiedziałem: Przynieście mi coś? lub: Dajcie mi z waszego majątku?
Wybawcie mnie z ręki ciemiężcy i odkupcie mnie z ręki tyrana?
I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
Lub: Wybawcie mnie z rąk wroga? lub: Wykupcie mnie z rąk okrutników?
Nauczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi w czym zbłądziłem.
Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
Pouczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi, w czym zbłądziłem.
O, jakże skuteczne są słowa prawdy! Ale czego dowodzi wasze napominanie?
O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
O jak mocne są słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi wasze obwinianie?
Czy zamierzacie strofować moje słowa i przewiewać mowy zrozpaczonego?
Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
Czy zamierzacie ganić moje słowa i mowę zrozpaczonego, jakby były wiatrem?
Nawet o sierotę byście rzucali los i handlowali własnym przyjacielem.
I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
Nawet sierotę przytłaczacie i kopiecie doły pod swoim przyjacielem.
Zatem teraz raczcie się zwrócić ku mnie, bo przecież nie skłamię wam przed wami.
Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
Teraz więc zechciejcie spojrzeć na mnie, a zobaczycie, czy kłamię wam w oczy.
O, zwróćcie się! Nie bądźcie nadal niesprawiedliwi! Tak, zwróćcie się, bo w tym jednym jeszcze przysługuje mi sprawiedliwość.
Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
Zawróćcie, proszę, a niech nie będzie w was nieprawości; zawróćcie, a poznacie moją sprawiedliwość w tym.
Czy na moim języku jest niesprawiedliwość? Albo czy moje podniebienie nie wyczuwa niedoli?
A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
Czy w moim języku jest nieprawość? Czy moje podniebienie nie rozeznaje przewrotności?