Nowa Biblia Gdańska
Treny 5
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wspomnij WIEKUISTY na to, co się nam stało; popatrz i zobacz nasze poniżenie.
Wspomnij, Panie! na to, co się nam przydało; wejrzyj a obacz pohańbienie nasze.
Wspomnij, PANIE, na to, co nas spotkało. Spójrz i zobacz nasze pohańbienie.
Nasze dziedzictwo przypadło obcym, a nasze domy cudzoziemcom.
Dziedzictwo nasze obrócone jest do obcych, a domy nasze do cudzoziemców.
Nasze dziedzictwo przypadło obcym, a nasze domy cudzoziemcom.
Staliśmy się sierotami bez Ojca, a nasze matki są jak wdowy.
Sierotamiśmy a bez ojca; matki nasze są jako wdowy.
Staliśmy się sierotami, bez ojca; nasze matki są jak wdowy.
Za pieniądze pijamy naszą wodę; nasze drzewo gromadzimy za opłatą.
Wody nasze za pieniądze pijemy, drwa nasze za pieniądze kupujemy.
Własną wodę pijemy za pieniądze, nasze drwa za pieniądze kupujemy.
Na szyi nosimy prześladowania, pomdleliśmy, ale nie dają nam wytchnienia.
Na szyi swej prześladowanie cierpiemy, pracujemy, a nie dadzą nam odpocząć.
Prześladowanie ciąży na naszym karku. Pracujemy, a nie dają nam odpocząć.
Wyciągaliśmy dłoń do Micraimu i do Aszuru, by się nasycić chlebem.
Egipczykom podajemy rękę i Assyryjczykom, żebyśmy się nasycili chleba.
Podawaliśmy rękę Egipcjanom i Asyryjczykom, aby nasycić się chlebem.
Zgrzeszyli nasi ojcowie i już ich nie ma, a my dźwigamy ich winy.
Ojcowie nasi zgrzeszyli, niemasz ich, a my nieprawość ich ponosimy.
Nasi ojcowie zgrzeszyli, nie ma ich, a my nosimy ich nieprawość.
Panują nad nami niewolnicy i nie ma takiego, kto by nas wybawił z ich mocy.
Niewolnicy panują nad nami, niemasz, ktoby nas wybawił z ręki ich.
Niewolnicy panują nad nami, nie ma nikogo, kto by nas wybawił z ich ręki.
W obliczu miecza na pustyni, z narażeniem naszego życia zdobywamy nasz chleb.
Z odwagą duszy naszej szukamy chleba swego dla strachu miecza i na puszczy.
Z narażeniem życia szukamy swego chleba z powodu miecza na pustyni.
Od żarów głodu nasza skóra sczerniała jak piec.
Skóra nasza jako piec zczerniała od srogości głodu.
Nasza skóra jak piec zaciemniła się od strasznego głodu.
W Cyonie zhańbiono kobiety i dziewice w miastach Judei.
Niewiasty w Syonie pogwałcono; i panny w miastach Judzkich.
Kobiety na Syjonie hańbiono, a panny w miastach Judy.
Ich ręką byli wieszani przywódcy, nawet osoby starców nie były oszczędzane.
Książęta ręką ich powieszeni są, a osoby starszych nie mają w uczciwości.
Książęta byli wieszani ich rękami, oblicza starszych nie uszanowano.
Młodzieńców wlekli do żaren, a chłopcy upadali pod drwami.
Młodzięców do żarn biorą, a młodzieniaszkowie po drwami padają.
Młodzieńców wzięli do młócenia, dzieci padały pod ciężarem drewna.
Starszyzna odstąpiła od bram, młodzież od swoich igrzysk.
Starcy w bramach więcej nie siadają, a młodzieńcy przestali pieśni swoje.
Starcy w bramach już nie siadają, młodzieńcy przestali śpiewać swoje pieśni.
Ucichło wesele serca i w żałobę zamieniły się nasze pląsy.
Ustało wesele serca naszego, pląsanie nasze w kwilenie się obróciło.
Radość zniknęła z naszych serc, nasze pląsanie zamieniło się w żałobę.
Spadła nasza korona; biada nam, bo zgrzeszyliśmy.
Spadła korona z głowy naszej; biada nam, żeśmy zgrzeszyli!
Spadła korona z naszej głowy. Biada nam, bo zgrzeszyliśmy!
Nad tym boleje nasze serce, z tego powodu zaćmiły się nasze oczy.
Dlategoż mdłe jest serce nasze, dlatego zaćmione są oczy nasze;
Dlatego nasze serce omdlewa, dlatego nasze oczy są zaćmione.
Biadamy nad górą Cyon, która opustoszała i krążą po niej szakale.
Dla góry Syońskiej, że jest spustoszona, liszki chodzą po niej.
Z powodu spustoszonej góry Syjonu lisy chodzą po niej.
Ty, WIEKUISTY, zasiadasz na wieki, Twój tron od pokolenia do pokolenia.
Ty, Panie! trwasz na wieki, a stolica twoja od narodu do narodu.
Ty, PANIE, trwasz na wieki, twój tron z pokolenia na pokolenie.
Czemu miałbyś na zawsze o nas zapomnieć, opuścić nas na tak długie czasy?
Przeczże nas na wieki zapominasz, a opuszczasz nas przez tak długi czas?
Czemu zapominasz o nas na wieki i opuszczasz nas na tak długi czas?
Nawróć nas do Siebie, WIEKUISTY, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, by były jak dawniej.
Nawróć nas do siebie, o Panie! a nawróceni będziemy; odnów dni nasze, jako z dawna były.
Nawróć nas do siebie, PANIE, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, jak dawniej.
Czyżbyś nas zupełnie miał porzucić i gniewał się na nas bez miary?
Bo izali nas cale odrzucisz, a gniewać się będziesz na nas tak bardzo?
Czy odrzuciłeś nas całkowicie? Czy bardzo się na nas gniewałeś?