Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 18
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.
Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.
Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.
Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.
Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.
Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.
Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.
Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.
Wzgląd w sądzie na osobę niegodziwego jest równie niedobry jak uchylanie prawa sprawiedliwego.
Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie.
Wargi głupca wszczynają kłótnie, a jego usta pobudzają do bijatyk.
Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.
Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.
Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.
Słowa plotkarza są jak łakocie i wnikają do tajników wnętrza.
Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.
Kto jest opieszały w swych sprawach – staje się marnotrawnym bratem.
Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.
Imię WIEKUISTEGO to silna baszta; do niej chroni się sprawiedliwy oraz zostaje ocalony.
Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie.
Mienie bogatego jest jego warownym miastem i niby wysokim murem w jego wyobraźni.
Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.
Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.
Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.
Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.
Duch człowieka podtrzymuje go w jego cierpieniu; lecz jeśli duch jest zgnębiony, kto go podźwignie?
Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?
Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.
Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
Dar człowieka otwiera mu dostęp i prowadzi go przed oblicze wielkich.
Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.
Pierwszy mówca jak gdyby ma słuszność w swoim sporze, ale przychodzi drugi i go bada.
Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go.
Los kładzie koniec sporom oraz ustanawia rozejm między silnymi.
Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni.
Zdradzony brat jest odporniejszy niż gród warowny, a ich kłótnie – niby zawory zamku.
Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.
Z owoców ust człowieka nasyca się jego życie; nasyca się plonem swych warg.
Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony.
W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.
Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego.
Kto znalazł dobrą żonę – znalazł szczęście i dostąpił łaski od WIEKUISTEGO.
Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana.
Biedny przemawia błagalnie, a bogaty odpowiada zuchwale.
Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie.
Kto ma licznych towarzyszy – ma ich ku własnej zgubie; lecz przyjaciel bywa szczerzej przywiązany niż brat.
Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.