Nowa Biblia Gdańska

Przypowieści Salomona 20

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Wino czyni szydercą, ostry napój – zgiełkliwym; nikt nie jest mądrym, kto się nim odurza.

bg

Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.

2
nbg

Niczym ryk lwa jest uniesienie króla; kto go jątrzy – zawinia przeciw sobie.

bg

Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.

3
nbg

Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.

bg

Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.

4
nbg

Leniwy nie orze z powodu zimna; lecz nic nie znajdzie, kiedy będzie szukał w trakcie żniwa.

bg

Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.

5
nbg

Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.

bg

Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.

6
nbg

Prawie każdy człowiek natrafia na człowieka mu życzliwego; ale wiernego przyjaciela – któż takiego znajdzie?

bg

Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?

7
nbg

Gdy sprawiedliwy chodzi w swej nieskazitelności – szczęśliwe są po nim jego dzieci.

bg

Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.

8
nbg

Kiedy król zasiada na tronie sprawiedliwości – rozwiewa swymi oczyma każdą niecność.

bg

Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.

9
nbg

Kto może powiedzieć: Zdjąłem z mojego serca zmazę, jestem czysty od moich grzechów.

bg

Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?

10
nbg

Dwojaka waga i dwojaka miara – obie są ohydą dla WIEKUISTEGO.

bg

Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.

11
nbg

Już chłopiec daje się poznać w swych postępkach; czy jego działalność będzie czystą i prawą.

bg

Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.

12
nbg

Ucho, które słyszy i oko, które widzi – oba utworzył WIEKUISTY.

bg

Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.

13
nbg

Nie kochaj się w spaniu, byś nie zubożał; trzymaj swe oczy otwarte, a nasycisz się chlebem.

bg

Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.

14
nbg

Liche to, liche! – mówi kupujący; ale gdy odchodzi, chwali się zakupem.

bg

Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.

15
nbg

Jest mnóstwo złota i korali; lecz najcenniejszym klejnotem są rozumne usta.

bg

Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.

16
nbg

Zabierz mu jego szatę, bo za obcego zaręczył; zabierz mu ją w zastaw za tą cudzą sprawę.

bg

Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.

17
nbg

Słodkim jest dla człowieka chleb obłudy; lecz w następstwie jego usta napełniają się żwirem.

bg

Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.

18
nbg

Plany utwierdzają się przez wspólną radę; prowadź wojnę tylko rozważnymi sposobami.

bg

Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.

19
nbg

Kto zdradza tajemnice – krąży jako oszczerca; dlatego nie zadawaj się z takim, co tak otwiera swe usta.

bg

Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.

20
nbg

Kto złorzeczy ojcu, lub swojej matce – tego światło zgaśnie pośród ponurej ciemności.

bg

Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.

21
nbg

Spuścizna zdobyta z początku szybko – nie będzie błogosławiona na końcu.

bg

Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.

22
nbg

Nie mów: Odpłacę złem! Ufaj WIEKUISTEMU, a ci dopomoże.

bg

Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.

23
nbg

Ohydą dla WIEKUISTEGO jest dwojaka waga i fałszywe szale – niedobra to rzecz.

bg

Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.

24
nbg

Ludzkie kroki kierowane są przez WIEKUISTEGO; jakże człowiek mógłby zrozumieć swoją drogę?

bg

Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?

25
nbg

Zasadzką jest dla człowieka, gdy bez namysłu woła: Poświęcone! A dopiero potem rozważa śluby.

bg

Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.

26
nbg

Mądry król oddziela niegodziwych, a następnie puszcza po nich koło młockarni.

bg

Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.

27
nbg

Dusza człowieka jest światłem WIEKUISTEGO; ono przenika wszystkie tajniki wnętrza.

bg

Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.

28
nbg

Króla strzeże miłosierdzie i prawda; on wspiera miłosierdziem swój tron.

bg

Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.

29
nbg

Ozdobą młodzieńców jest ich siła, a strojem starców siwy włos.

bg

Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.

30
nbg

Wrzynające się pręgi leczą zło cięgi wnikające do tajników wnętrza.

bg

Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.