Nowa Biblia Gdańska

Księga Psalmów 104

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością.

bg

Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! wielceś jest wielmożnym; chwałę i ozdobę przyoblokłeś.

2
nbg

Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę.

bg

Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.

3
nbg

Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłoki i unosisz się na skrzydłach wiatru.

bg

Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;

4
nbg

Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie.

bg

Który czynisz duchy posłami swymi; ty czynisz sługi swe ogniem pałającym.

5
nbg

Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków.

bg

Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne.

6
nbg

Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami.

bg

Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami.

7
nbg

Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły.

bg

Na zgromienie twojerozbiegły się, a na głos pogromu twego prędko zuciekały.

8
nbg

Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś.

bg

Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył.

9
nbg

Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.

bg

Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi.

10
nbg

Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami.

bg

Który wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami,

11
nbg

Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie.

bg

A napój dawały wszystkiemu zwierzowi polnemu; a z nich gaszą leśne osły pragnienie swoje.

12
nbg

Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos.

bg

Przy nich mieszka ptastwo niebieskie, a z pośród gałązek głos wydaje.

13
nbg

Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł.

bg

Który pokrapiasz góry z pałaców swoich, aby się z owoców spraw twoich nasycała ziemia.

14
nbg

Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb.

bg

Za twoją sprawą rośnie trawa dla bydła, a zioła na pożytek człowieczy; ty wywodzisz chleb z ziemi:

15
nbg

I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka.

bg

I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki.

16
nbg

Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził.

bg

Nasycone bywają i drzewa Pańskie, i cedry Libanu, których nasadził;

17
nbg

Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy.

bg

Na których ptaki gniazda swe mają, i bocian na jedlinach ma dom swój.

18
nbg

Wysokie góry dla kozic, skały schronienia dla królików.

bg

Góry wysokie dzikim kozom, a skały są ucieczką królikom.

19
nbg

Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód.

bg

Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.

20
nbg

Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu.

bg

Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.

21
nbg

Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia.

bg

Lwięta ryczą do łupu, i szukają od Boga pokarmu swego.

22
nbg

Kiedy zajaśnieje słońce ustępują i zalegają w swoich kniejach.

bg

Lecz gdy słońce wznijdzie, zaś się zgromadzają, i w jamach swoich kładą się.

23
nbg

A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora.

bg

Tedy wychodzi człowiek do roboty swojej, i do pracy swojej aż do wieczora.

24
nbg

Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY, wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności.

bg

O jakoż wielkie są sprawy twoje, Panie! te wszystkie mądrześ uczynił, a napełniona jest ziemia bogactwem twojem.

25
nbg

To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe.

bg

W morzu zaś wielkiem i bardzo szerokiem, tam są płazy, którym nie masz liczby, i zwierzęta małe i wielkie.

26
nbg

Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował.

bg

Po niem okręty przechodzą, i wieloryb, któregoś ty stworzył, aby w niem igrał.

27
nbg

Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy.

bg

Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.

28
nbg

Gdy im dajesz zbierają; otwierasz Twoją dłoń a nasycają się dostatkiem.

bg

Gdy im dajesz, zbierają; gdy otwierasz rękę twoję, nasycone bywają dobremi rzeczami.

29
nbg

Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

bg

Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają.

30
nbg

Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.

bg

Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.

31
nbg

Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami.

bg

Niechajże będzie chwała Pańska na wieki; niech się rozweseli Pan w sprawach swoich.

32
nbg

Kiedy spojrzy na ziemię ona zadrży; dotknie się gór a zadymią.

bg

On gdy wejrzy na ziemię, zadrży; dotknie się gór, a zakurzą się.

33
nbg

Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję.

bg

Będę śpiewał Panu za żywota mego; będę śpiewał Bogu memu, póki mię staje.

34
nbg

Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM.

bg

O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu.

35
nbg

Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!

bg

Oby byli wytraceni grzesznicy z ziemi, a niezbożnych aby już nie było! Błogosław, duszo moja! Panu. Halleluja.