Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 104
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością.
Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! wielceś jest wielmożnym; chwałę i ozdobę przyoblokłeś.
Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę.
Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.
Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłoki i unosisz się na skrzydłach wiatru.
Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;
Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie.
Który czynisz duchy posłami swymi; ty czynisz sługi swe ogniem pałającym.
Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków.
Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne.
Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami.
Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami.
Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły.
Na zgromienie twojerozbiegły się, a na głos pogromu twego prędko zuciekały.
Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś.
Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył.
Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.
Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi.
Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami.
Który wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami,
Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie.
A napój dawały wszystkiemu zwierzowi polnemu; a z nich gaszą leśne osły pragnienie swoje.
Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos.
Przy nich mieszka ptastwo niebieskie, a z pośród gałązek głos wydaje.
Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł.
Który pokrapiasz góry z pałaców swoich, aby się z owoców spraw twoich nasycała ziemia.
Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb.
Za twoją sprawą rośnie trawa dla bydła, a zioła na pożytek człowieczy; ty wywodzisz chleb z ziemi:
I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka.
I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki.
Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził.
Nasycone bywają i drzewa Pańskie, i cedry Libanu, których nasadził;
Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy.
Na których ptaki gniazda swe mają, i bocian na jedlinach ma dom swój.
Wysokie góry dla kozic, skały schronienia dla królików.
Góry wysokie dzikim kozom, a skały są ucieczką królikom.
Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód.
Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.
Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu.
Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.
Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia.
Lwięta ryczą do łupu, i szukają od Boga pokarmu swego.
Kiedy zajaśnieje słońce ustępują i zalegają w swoich kniejach.
Lecz gdy słońce wznijdzie, zaś się zgromadzają, i w jamach swoich kładą się.
A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora.
Tedy wychodzi człowiek do roboty swojej, i do pracy swojej aż do wieczora.
Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY, wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności.
O jakoż wielkie są sprawy twoje, Panie! te wszystkie mądrześ uczynił, a napełniona jest ziemia bogactwem twojem.
To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe.
W morzu zaś wielkiem i bardzo szerokiem, tam są płazy, którym nie masz liczby, i zwierzęta małe i wielkie.
Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował.
Po niem okręty przechodzą, i wieloryb, któregoś ty stworzył, aby w niem igrał.
Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy.
Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.
Gdy im dajesz zbierają; otwierasz Twoją dłoń a nasycają się dostatkiem.
Gdy im dajesz, zbierają; gdy otwierasz rękę twoję, nasycone bywają dobremi rzeczami.
Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.
Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają.
Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.
Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.
Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami.
Niechajże będzie chwała Pańska na wieki; niech się rozweseli Pan w sprawach swoich.
Kiedy spojrzy na ziemię ona zadrży; dotknie się gór a zadymią.
On gdy wejrzy na ziemię, zadrży; dotknie się gór, a zakurzą się.
Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję.
Będę śpiewał Panu za żywota mego; będę śpiewał Bogu memu, póki mię staje.
Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM.
O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu.
Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!
Oby byli wytraceni grzesznicy z ziemi, a niezbożnych aby już nie było! Błogosław, duszo moja! Panu. Halleluja.