Nowa Biblia Gdańska

Księga Psalmów 78

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust.

bg

Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.

2
nbg

W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania.

bg

Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.

3
nbg

Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie,

bg

Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali.

4
nbg

nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał.

bg

Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Pańskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił.

5
nbg

Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom,

bg

Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim,

6
nbg

by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję,

bg

Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim;

7
nbg

nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.

bg

Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego;

8
nbg

By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.

bg

Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.

9
nbg

Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju.

bg

Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, wszakże w dzień wojny tył podali.

10
nbg

Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.

bg

Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić.

11
nbg

Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.

bg

Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.

12
nbg

Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan.

bg

Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan.

13
nbg

Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble.

bg

Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa.

14
nbg

I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia.

bg

Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.

15
nbg

Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.

bg

Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.

16
nbg

Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki.

bg

Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki.

17
nbg

Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.

bg

A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu;

18
nbg

Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.

bg

I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.

19
nbg

I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy?

bg

A mówili przeciwko Bogu temi słowy: Izali może Bóg zgotować stół na tej puszczy?

20
nbg

Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu?

bg

Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu?

21
nbg

Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi.

bg

Przetoż usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogień się zapalił przeciw Jakóbowi, także i popędliwość powstała przeciw Izraelowi;

22
nbg

Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.

bg

Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego.

23
nbg

Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios.

bg

Choć był rozkazał obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył.

24
nbg

I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios.

bg

I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im.

25
nbg

Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów.

bg

Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości.

26
nbg

Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.

bg

Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a przywiódł mocą swą wiatr z południa;

27
nbg

I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski.

bg

I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;

28
nbg

Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów.

bg

Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich.

29
nbg

Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy.

bg

I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali.

30
nbg

Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.

bg

A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:

31
nbg

Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił.

bg

Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził.

32
nbg

Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.

bg

Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;

33
nbg

Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.

bg

Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.

34
nbg

Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga.

bg

Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,

35
nbg

Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.

bg

Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich:

36
nbg

Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali.

bg

(Aczkolwiek pochlebiali mu usty swemi, i językiem swoim kłamali mu;

37
nbg

Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.

bg

A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)

38
nbg

A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.

bg

On jednak będąc miłosierny odpuszczał nieprawości ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego;

39
nbg

Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.

bg

Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.

40
nbg

Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?

bg

Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?

41
nbg

Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.

bg

Bo coraz kusili Boga, a Świętemu Izraelskiemu granice zamierzali.

42
nbg

Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.

bg

Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia;

43
nbg

Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,

bg

Gdy czynił w Egipcie znaki swoje, a cuda swe na polu Soan;

44
nbg

gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód.

bg

Gdy obrócił w krew rzeki ich, i strumienie ich, tak, że z nich pić nie mogli.

45
nbg

Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły.

bg

Przepuścił na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich gubiły:

46
nbg

Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy.

bg

I dał chrząszczom urodzaje ich, a prace ich szarańczy.

47
nbg

Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami.

bg

Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.

48
nbg

Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada.

bg

I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu.

49
nbg

Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby.

bg

Posłał na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość, i rozgniewanie, i uciśnienie, przypuściwszy na nich aniołów złych.

50
nbg

Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie.

bg

Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci duszy ich, i na bydło ich powietrze dopuścił;

51
nbg

I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama.

bg

I pobił wszystko pierworodztwo w Egipcie, pierwiastki mocy ich w przybytkach Chamowych;

52
nbg

A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy.

bg

Ale jako owce wyprowadził lud swój, a wodził ich jako stada po puszczy.

53
nbg

Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.

bg

Wodził ich w bezpieczeństwie, tak, że się nie lękali, (a nieprzyjaciół ich okryło morze,)

54
nbg

Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica.

bg

Aż ich przywiódł do świętej granicy swojej, na onę górę, której nabyła prawica jego.

55
nbg

Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela.

bg

I wyrzucił przed twarzą ich narody, i sprawił, że im przyszły na sznur dziedzictwa ich, ażeby mieszkały w przybytkach ich pokolenia Izraelskie.

56
nbg

A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.

bg

A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli.

57
nbg

Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk.

bg

Ale się odwrócili, i przewrotnie się obchodzili, jako i ojcowie ich; wywrócili się jako łuk omylny.

58
nbg

Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali.

bg

Bo go wzruszyli do gniewu wyżynami swemi, a rytemi bałwanami swemi pobudzili go do zapalczywości.

59
nbg

Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem.

bg

Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela,

60
nbg

Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi.

bg

Tak, że opuściwszy przybytek w Sylo, namiot, który postawił między ludźmi,

61
nbg

Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy.

bg

Podał w niewolę moc swoję, i sławę swoję w ręce nieprzyjacielskie.

62
nbg

Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo.

bg

Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się.

63
nbg

Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane.

bg

Młodzieńców jego ogień pożarł, a panienki jego nie były uczczone.

64
nbg

Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały.

bg

Kapłani jego od miecza polegli, a wdowy jego nie płakały.

65
nbg

Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina.

bg

Lecz potem ocucił się Pan jako ze snu, jako mocarz wykrzykający od wina.

66
nbg

I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę.

bg

I zaraził nieprzyjaciół swoich na pośladkach, a na wieczną hańbę podał ich.

67
nbg

Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima.

bg

Ale choć wzgardził namiotem Józefowym, a pokolenia Efraimowego nie obrał,

68
nbg

A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował.

bg

Wszakże obrał pokolenie Judowe, i górę Syon, którą umiłował.

69
nbg

Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki.

bg

I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki.

70
nbg

Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni.

bg

I obrał Dawida sługę swego, wziąwszy go z obór owczych;

71
nbg

Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu.

bg

Gdy chodził za owcami kotnemi, przyprowadził go, aby pasł Jakóba, lud jego, i Izraela, dziedzictwo jego;

72
nbg

Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.

bg

Który ich pasł w szczerości serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził ich.