Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 19

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Wtedy Hiob odpowiedział:

nbg

Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:

2
ubg

Jak długo będziecie dręczyć moją duszę i miażdżyć mnie słowami?

nbg

Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?

3
ubg

Już dziesięć razy znieważyliście mnie. Nie wstyd wam, że tak się znęcacie nade mną?

nbg

Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.

4
ubg

A niech tak będzie, że zbłądziłem, błąd zostaje po mojej stronie.

nbg

A jeśli w istocie zbłądziłem, to mój błąd przy mnie zostanie.

5
ubg

A jeśli rzeczywiście chcecie się wynosić nade mną i dowodzić mi mojej hańby;

nbg

Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.

6
ubg

Wiedzcie, że to Bóg mnie powalił i swoją siecią mnie otoczył.

nbg

Wiedzcie, że to Bóg mnie ugiął i oplątał mnie Swoją siecią.

7
ubg

Oto wołam o krzywdę, ale nikt nie słucha; krzyczę, ale nie ma sądu.

nbg

Oto wołam o zarzut, lecz nie znajduję odpowiedzi; krzyczę, ale nie ma sądu.

8
ubg

Zagrodził mi drogę, abym nie mógł przejść, i na moich ścieżkach rozpostarł ciemność.

nbg

Zagrodził moją drogę tak, że nie mogę przejść, a nad moją ścieżką mrok rozpostarł.

9
ubg

Odarł mnie z mojej chwały i zdjął koronę z mojej głowy.

nbg

Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.

10
ubg

Zniszczył mnie ze wszystkich stron i ginę; moją nadzieję wyrwał jak drzewo.

nbg

Skruszył mnie dookoła, abym zginął, a mą nadzieję wyrwał jak drzewo.

11
ubg

Zapłonął przeciwko mnie swoim gniewem i uważa mnie za swego wroga.

nbg

Rozpalił przeciw mnie Swój gniew i zaliczył mnie do Swoich wrogów.

12
ubg

Przyszły razem jego oddziały, utorowały przeciw mnie swoją drogę i rozbiły obóz dokoła mojego namiotu.

nbg

Razem nadciągnęły Jego hufce; do mnie utorowały sobie drogę i rozłożyły się dookoła mego namiotu.

13
ubg

Moich braci oddalił ode mnie, a moi znajomi ode mnie stronią.

nbg

Oddalił ode mnie moich braci oraz stronią ode mnie moi przyjaciele.

14
ubg

Opuścili mnie moi bliscy, a moi przyjaciele o mnie zapomnieli.

nbg

Opuścili mnie moi krewni i zapomnieli o mnie znajomi.

15
ubg

Przebywający w moim domu i moje służące uważają mnie za obcego. Stałem się cudzoziemcem w ich oczach.

nbg

Domownicy i moje służebnice uważają mnie za obcego, stałem się cudzym w ich oczach.

16
ubg

Wołałem na swego sługę, ale on się nie odzywa, chociaż go błagam swoimi ustami.

nbg

Kiedy wołam mojego sługę – nie odzywa się, choć go błagam moimi ustami.

17
ubg

Moim oddechem brzydzi się moja żona, choć błagam ze względu na synów z mojego ciała.

nbg

Mój oddech jest wstrętny dla mojej żony, a ma prośba dla mych rodzonych braci.

18
ubg

Nawet małe dzieci mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi.

nbg

Gardzą mną nawet swawolni malcy; urągają mi, kiedy chcę wstać.

19
ubg

Brzydzą się mną wszyscy moi najbliżsi; ci, których kocham, stanęli przeciw mnie.

nbg

Brzydzą się mną moi zaufani; i ci, których umiłowałem, zwrócili się przeciw mnie.

20
ubg

Moje kości przylgnęły do mojej skóry i do mego ciała; pozostała tylko skóra wokół zębów.

nbg

Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.

21
ubg

Zlitujcie się nade mną, zlitujcie się nade mną, moi przyjaciele, bo ręka Boża mnie dotknęła.

nbg

Zmiłujcie, zmiłujcie się nade mną, wy, moi przyjaciele, bo dotknęła mnie ręka Boga.

22
ubg

Czemu mnie prześladujecie jak Bóg? Czy nie dość wam mojego ciała?

nbg

Czemu mnie prześladujecie jak Bóg i nie możecie się nasycić moją cielesną naturą?

23
ubg

Oby teraz zostały zapisane moje słowa! Oby je w księdze utrwalono!

nbg

Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.

24
ubg

Oby rylcem z żelaza i ołowiem zostały na wieczną pamiątkę wyryte na skale!

nbg

W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.

25
ubg

Wiem bowiem, że mój Odkupiciel żyje i że w ostateczny dzień stanie na ziemi.

nbg

Co do mnie, wiem, że mój Wybawca żyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.

26
ubg

A choć moja skóra się rozłoży, to w swoim ciele ujrzę Boga.

nbg

A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istota żywa ujrzę Boga.

27
ubg

Ujrzę go ja sam, ujrzą go moje oczy, a nie kto inny, choć moje nerki zniszczały w moim wnętrzu.

nbg

Ujrzę Go sam, tak, zobaczą Go moje oczy, ale nie jako przeciwnika. W tęsknocie za tym zanikają w mym łonie nerki.

28
ubg

Powinniście mówić: Czemu go prześladujemy? Gdyż we mnie znajduje się korzeń sprawy.

nbg

Gdybyście jednak powiedzieli: Czym go dalej będziemy prześladować, oraz, że korzeń rzeczy jest we mnie znaleziony;

29
ubg

Wy sami lękajcie się miecza, bo gniew za nieprawość sprowadza miecz, abyście wiedzieli, że jest sąd.

nbg

drżyjcie przed mieczem! Gdyż zapalczywość będzie pomszczona przez miecz, byście poznali, że jest sąd.