Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 41
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Czy lewiatana wyciągniesz wędką? Czy za jego język wyciągniesz go sznurem opuszczonym?
Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?
Czy przewleczesz hak przez jego nozdrza? Czy kolcem przebijesz mu szczęki?
Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?
Czy będzie cię błagać? Czy będzie z tobą rozmawiał łagodnie?
Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.
Czy zawrze z tobą przymierze? Czy przyjmiesz go za sługę na zawsze?
Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.
Czy będziesz z nim igrał jak z ptaszkiem? Czy uwiążesz go dla swoich córek?
Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?
Czy twoi towarzysze wyprawią sobie z niego ucztę? Czy podzielą go między siebie kupcy?
Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.
Czy poprzebijasz jego skórę grotami albo jego głowę harpunami?
Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.
Połóż tylko rękę na niego i wspomnij o walce, więcej tego nie zrobisz.
Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.
Oto nadzieja pojmania go jest złudna. Czy na sam jego widok nie zostanie człowiek powalony?
Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.
Nikt nie odważy się go obudzić. Kto zdoła więc stanąć przede mną?
Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.
Kto mi coś dał, abym mu odpłacił? Cokolwiek znajduje się pod całym niebem należy do mnie.
Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.
Nie będę milczał o jego członkach ani o jego potędze, ani o jego wspaniałej budowie.
Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.
Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem?
Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.
Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.
W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.
Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią.
Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.
Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie wejdzie między nie.
Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.
Jedna z drugą jest spojona, są tak złączone, że nie można ich rozdzielić.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.
Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.
Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia.
Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.
Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego garnca lub kotła.
Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.
Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień.
Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.
W jego szyi spoczywa moc i przed nim ucieka smutek.
Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.
Warstwy jego ciała są spojone, tak twarde, że się nie poruszają.
Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.
Jego serce jest twarde jak kamień, tak twarde jak część dolnego kamienia młyńskiego.
Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.
Miecz, który go dosięga, nie ostaje się, podobnie drzewce, strzała i pancerz.
Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.
Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno.
—
Strzała nie spłoszy go, a kamienie z procy są dla niego jak źdźbło.
—
Oszczep uważa za słomę, a drwi sobie z szarpania włócznią.
—
Pod nim są ostre skorupy; w błocie ścieli sobie wszelkimi ostrymi rzeczami.
—
Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze mąci jak w moździerzu.
—
Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.
—
Nie ma na ziemi jemu podobnego, który został tak stworzony, że niczego się nie boi.
—
Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy.
—