Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 41
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Jakże mylną by była twa nadzieja, bo już na jego widok byłbyś się zwalił.
Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?
Nie ma takiego śmiałka, który by go pobudził. Zatem kim jest ten, co chciałby się stawić przed Moim obliczem?
Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?
Kto Mnie wpierw zobowiązał, abym mu musiał odpłacić? Wszystko pod całym niebem jest Moje.
Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.
Nie będę milczał o jego członkach, ani o jego sile, czy harmonii jego ustroju.
Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.
Kto kiedy odsłonił wierzch jego pancerza, kto wniknie w dwoiste jego czeluście?
Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?
Zwrotnice jego pyska – któż je otworzył? Postrachem są koliska jego zębów.
Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.
Wspaniałe są łuski jego kolczugi, zwartej jakby pieczęcią z krzemienia.
Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.
Jedna z drugą się spaja, więc wiatr między nie nie wnika.
Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.
Jedna do drugiej przylega, sczepiają się nierozłącznie.
Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.
Jego parskanie rzuca błyski, a jego oczy jak rzęsy zorzy.
Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.
Z jego czeluści rozchodzą się pochodnie, wypryskują ogniste iskry.
Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.
Z jego nozdrzy bucha dym, jak z kipiącego garnka, czy kotła.
Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.
Jego dech rozżarza węgle, a z jego paszczy bije łuna.
Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.
Na jego szyi zamieszkuje siła, a przed jego obliczem skacze trwoga.
W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.
Szczelnie przylega jego sadło, jakby na nim ulane, niewzruszone.
Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.
Jego serce stężałe jest jak głaz, tak stężałe jak spodni kamień młyński.
Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.
Przed jego szarżą truchleją najdzielniejsi, a kiedy orze fale tracą ducha.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Jeśli go ktoś zaczepi – ani oręż się nie ostoi, ani lanca, dzida, czy harpun.
Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.
Żelazo uważa za słomę, a mosiądz za zbutwiałe drzewo.
Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.
Nie spłoszy go strzała z łuku; a kamienie procy zamieniają się przy nim w źdźbła.
Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.
Niby źdźbła są też maczugi i drwi sobie ze świstu lancy.
Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.
U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.
Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.
Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.
Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.
Za nim lśni jego ślad, jakby toń miała siwiznę.
Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.
Nie ma mu równego na ziemi; to on został stworzony, aby niczego się nie lękał.
Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.
Lekceważy wszystko, co wysokie; on jest królem wszystkich dzikich zwierząt.
Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.