Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 41
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Czy lewiatana wyciągniesz wędką? Czy za jego język wyciągniesz go sznurem opuszczonym?
Jakże mylną by była twa nadzieja, bo już na jego widok byłbyś się zwalił.
Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?
Czy przewleczesz hak przez jego nozdrza? Czy kolcem przebijesz mu szczęki?
Nie ma takiego śmiałka, który by go pobudził. Zatem kim jest ten, co chciałby się stawić przed Moim obliczem?
Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?
Czy będzie cię błagać? Czy będzie z tobą rozmawiał łagodnie?
Kto Mnie wpierw zobowiązał, abym mu musiał odpłacić? Wszystko pod całym niebem jest Moje.
Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.
Czy zawrze z tobą przymierze? Czy przyjmiesz go za sługę na zawsze?
Nie będę milczał o jego członkach, ani o jego sile, czy harmonii jego ustroju.
Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.
Czy będziesz z nim igrał jak z ptaszkiem? Czy uwiążesz go dla swoich córek?
Kto kiedy odsłonił wierzch jego pancerza, kto wniknie w dwoiste jego czeluście?
Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?
Czy twoi towarzysze wyprawią sobie z niego ucztę? Czy podzielą go między siebie kupcy?
Zwrotnice jego pyska – któż je otworzył? Postrachem są koliska jego zębów.
Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.
Czy poprzebijasz jego skórę grotami albo jego głowę harpunami?
Wspaniałe są łuski jego kolczugi, zwartej jakby pieczęcią z krzemienia.
Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.
Połóż tylko rękę na niego i wspomnij o walce, więcej tego nie zrobisz.
Jedna z drugą się spaja, więc wiatr między nie nie wnika.
Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.
Oto nadzieja pojmania go jest złudna. Czy na sam jego widok nie zostanie człowiek powalony?
Jedna do drugiej przylega, sczepiają się nierozłącznie.
Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.
Nikt nie odważy się go obudzić. Kto zdoła więc stanąć przede mną?
Jego parskanie rzuca błyski, a jego oczy jak rzęsy zorzy.
Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.
Kto mi coś dał, abym mu odpłacił? Cokolwiek znajduje się pod całym niebem należy do mnie.
Z jego czeluści rozchodzą się pochodnie, wypryskują ogniste iskry.
Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.
Nie będę milczał o jego członkach ani o jego potędze, ani o jego wspaniałej budowie.
Z jego nozdrzy bucha dym, jak z kipiącego garnka, czy kotła.
Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.
Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem?
Jego dech rozżarza węgle, a z jego paszczy bije łuna.
Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.
Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.
Na jego szyi zamieszkuje siła, a przed jego obliczem skacze trwoga.
W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.
Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią.
Szczelnie przylega jego sadło, jakby na nim ulane, niewzruszone.
Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.
Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie wejdzie między nie.
Jego serce stężałe jest jak głaz, tak stężałe jak spodni kamień młyński.
Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.
Jedna z drugą jest spojona, są tak złączone, że nie można ich rozdzielić.
Przed jego szarżą truchleją najdzielniejsi, a kiedy orze fale tracą ducha.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.
Jeśli go ktoś zaczepi – ani oręż się nie ostoi, ani lanca, dzida, czy harpun.
Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.
Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia.
Żelazo uważa za słomę, a mosiądz za zbutwiałe drzewo.
Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.
Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego garnca lub kotła.
Nie spłoszy go strzała z łuku; a kamienie procy zamieniają się przy nim w źdźbła.
Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.
Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień.
Niby źdźbła są też maczugi i drwi sobie ze świstu lancy.
Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.
W jego szyi spoczywa moc i przed nim ucieka smutek.
U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.
Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.
Warstwy jego ciała są spojone, tak twarde, że się nie poruszają.
Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.
Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.
Jego serce jest twarde jak kamień, tak twarde jak część dolnego kamienia młyńskiego.
Za nim lśni jego ślad, jakby toń miała siwiznę.
Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Nie ma mu równego na ziemi; to on został stworzony, aby niczego się nie lękał.
Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.
Miecz, który go dosięga, nie ostaje się, podobnie drzewce, strzała i pancerz.
Lekceważy wszystko, co wysokie; on jest królem wszystkich dzikich zwierząt.
Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.
Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno.
—
—
Strzała nie spłoszy go, a kamienie z procy są dla niego jak źdźbło.
—
—
Oszczep uważa za słomę, a drwi sobie z szarpania włócznią.
—
—
Pod nim są ostre skorupy; w błocie ścieli sobie wszelkimi ostrymi rzeczami.
—
—
Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze mąci jak w moździerzu.
—
—
Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.
—
—
Nie ma na ziemi jemu podobnego, który został tak stworzony, że niczego się nie boi.
—
—
Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy.
—
—