Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Przypowieści Salomona 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Mądra kobieta buduje swój dom, a głupia burzy go własnymi rękami.
Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.
Kto postępuje w sposób prawy, boi się PANA, a przewrotny na swoich drogach gardzi nim.
Kto obawia się WIEKUISTEGO chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.
W ustach głupiego jest rózga pychy, a mądrych strzegą ich wargi.
W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
Gdzie nie ma wołów, żłób jest pusty, lecz dzięki sile wołów mnoży się obfitość zboża.
Gdzie nie ma bydła – tam pusty żłób; jednak obfitość plonów pochodzi z siły byka.
Wierny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek mówi kłamstwa.
Wiarygodny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek rozgłasza łgarstwa.
Szyderca szuka mądrości, a nie znajduje, lecz rozumnemu wiedza przychodzi łatwo.
Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
Odsuń się od głupiego, gdyż nie znajdziesz u niego warg rozumnych.
Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
Mądrość roztropnego to poznanie swojej drogi, a głupotą głupich jest oszustwo.
Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
Głupcy szydzą z grzechu, a u prawych jest przychylność.
Wśród głupców panuje występek, a pośród prawych łagodność.
Serce zna własną gorycz, a obcy nie wtrąca się w jego radość.
Tylko samo serce zna swoją własną gorycz, lecz także w jego radości obcy nie może brać udziału.
Dom niegodziwych będzie zgładzony, a mieszkanie prawych zakwitnie.
Dom niegodziwych ulegnie zagładzie, a namiot prawych zakwitnie.
Jest droga, która człowiekowi wydaje się słuszna, lecz końcem jej jest droga do śmierci.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Nawet w śmiechu serce boleje, a końcem takiej wesołości jest smutek.
Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.
Serce odstępcy nasyci się jego drogami, a dobry człowiek swoimi.
Nasyci się ze swych dróg ten, kto jest przewrotnego serca; lecz zacny człowiek się przed nim chroni.
Prosty wierzy każdemu słowu, a roztropny zważa na swoje kroki.
Prostoduszny wierzy każdemu słowu; a roztropny zastanawia się nad każdym swoim krokiem.
Mądry boi się i odwraca się od zła, ale głupi w swym szaleństwie jest pewny siebie.
Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
Człowiek porywczy popełnia głupstwa, a podstępny jest znienawidzony.
Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
Prości ludzie dziedziczą głupotę, a roztropni są koronowani wiedzą.
Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
Źli kłaniają się przed dobrymi, a niegodziwi u bram sprawiedliwego.
Źli muszą się ukorzyć przed cennymi, niegodziwi u bram sprawiedliwych.
Ubogi jest znienawidzony nawet przez swego bliźniego, a bogaty ma wielu przyjaciół.
Biedny bywa znienawidzony nawet przez swego najbliższego, a przyjaciół możnego jest wielu.
Kto gardzi swym bliźnim, ten grzeszy, a kto lituje się nad ubogimi, jest błogosławiony.
Kto pomiata swoim bliźnim – grzeszy; a szczęśliwy jest ten, co się lituje nad ubogimi.
Czyż nie błądzą ci, którzy obmyślają zło? Ale miłosierdzie i prawda są z tymi, którzy obmyślają dobro.
Zaprawdę, przyjdzie się tułać tym, co knują zło; ale miłości i wierności doświadczą ci, którzy myślą o słusznym.
Każda praca przynosi pożytek, a puste słowa prowadzą do nędzy.
Po każdym trudzie przyjdzie pożytek, lecz puste słowa prowadzą tylko do niedostatku.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, ale głupota głupich pozostaje głupotą.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
Prawdomówny świadek ocala dusze, a fałszywy mówi kłamstwa.
Prawdomówny świadek ratuje życie; lecz kto wygłasza kłamstwa – szerzy szalbierstwo.
W bojaźni PANA jest mocne zaufanie, a jego synowie będą mieć ucieczkę.
W bojaźni WIEKUISTEGO spoczywa silna ufność; będzie jeszcze obroną jego dzieci.
Bojaźń PANA jest źródłem życia, by uniknąć sideł śmierci.
Bojaźń WIEKUISTEGO jest źródłem życia; pozwala uniknąć sideł śmierci.
Liczny lud to chwała króla, a brak ludu to zguba władcy.
Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
Nieskory do gniewu jest bardzo roztropny, lecz porywczy wywyższa głupotę.
Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
Zdrowe serce jest życiem ciała, a zazdrość jest zgnilizną kości.
Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
Kto gnębi ubogiego, uwłacza jego Stwórcy, a czci go ten, kto lituje się nad ubogim.
Kto uciemięża biednego – bluźni jego Stwórcy; zaś czci Go ten, co się lituje nad ubogimi.
Niegodziwy zostaje wygnany z powodu swojego zła, a sprawiedliwy ma nadzieję nawet w czasie swojej śmierci.
Przez swą złość bywa strącony niegodziwy; lecz sprawiedliwy ufa jeszcze przy swojej śmierci.
Mądrość spoczywa w sercu rozumnego, a co jest w sercu głupich, wychodzi na jaw.
W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a grzech jest hańbą narodów.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.
Król jest przychylny dla roztropnego sługi, lecz gniewa się na tego, który przynosi hańbę.
Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.